In spin

Hoe ik een witdonzen hel ontloop. Of daar in elk geval pogingen toe doe.

2011-11-30T17:29:00.003+01:00

Ik sleur mijzelf de deur uit. Iedere ochtend, nadat ik thuisgekomen ben iedere avond nog eens en, wanneer ik heb de pech heb ’s middags nog even thuis te komen, dan ’s middags weer opnieuw. Ik kom overal steeds later omdat het me steeds meer moeite kost, dat sleuren.

Iets in mij wil duidelijk nergens heen, maar ik blijf sleuren omdat ik denk dat het beter is iets te blijven doen dan mijn hoofd onder mijn dekbed te leggen en een tijdje niet op te staan. En omdat ik nou eenmaal verantwoordelijkheden heb en niet ziek ben. Dus sleur ik mijzelf uit bed, nadat de wekker gegaan is, sleur ik mijzelf naar het koffieapparaat omdat ik denk dat koffie helpt, sleur ik mijzelf in de douche, in de kleren en de deur uit.

Ik ben moe, moe van het sleuren en moe van het denken dat dit wellicht een winterdepressie is, al dit gesleur. En doordat ik moe ben komt die gedachte in een cirkelbeweging vast te zitten en denk ik de godganse dag aan winterdepressies. ’t Is moeilijk mijzelf uit die gedachte te sleuren.

Ik probeer het wel. Dan denk ik aan de zomer, aan de zon, aan Frankrijk. Aan reizen en lachen en dansen. Aan fijne mensen en aan de liefde. En daar aangekomen begint mijn hart te bonzen in een lege ruimte van gemis zodat ik het liefst mijn hoofd onder mijn dekbed leg om een tijdje niet meer op te staan. Maar daar is het niet beter.

Zoals een vriend ooit tegen me zei toen ik de zaak dramatisch op de spits aan het drijven was en aankondigde dat ik niet verder wilde leven: ‘Ja. En hoe weet je zeker dat het daar dan beter is? Misschien is de hel daar nog 3 keer erger?’

Nee. Ik weet niet wat er komen gaat na 3, 6, 13 dagen donzig dekbed en oordopjes en oneindig zwart van het slaapmasker dat ik draag in bed. In elk geval is het niet wat anderen doen. Op dit moment lijkt dat me het veiligst; doen wat de anderen doen. Alleen vallen mijn ogen om de drie stappen dicht, zijn mijn zolen van lood en is mijn wereld grijs. Maar als we allemaal even doen alsof dat niet zo is, dan sleur ik onderwijl nog even door en is het zo 2012.

‘Ja. En hoe weet je zeker dat het daar dan beter is? Misschien is de hel daar nog 3 keer erger?’

Er dansen enen en nullen over mijn scherm...

2011-11-17T01:52:00.006+01:00

'Misschien is het beter wanneer jij dit vak laat vallen', sprak mijn wiskunde leraar vermoeid. Ik zat in 3 Havo en dat zou ook nog even zo blijven. Wiskunde proefwerken kreeg ik zonder uitzondering terug met een 2 in de rechterbovenhoek, vriendelijk rood omcirkelt met daaronder geschreven: 2 punten voor de moeite. 1 voor de jouwe en 1 voor de mijne. Die 2'en voor wiskunde samen met de 4 voor economie brachten mijn gemiddelde flink omlaag en er was geen twijfel mogelijk; zonder wiskunde in mijn pakket kon naar de vierde, mét zeker niet.

Toen ik, na vele jaren middelbare school en met uiteindelijk toch een vwo diploma op zak, naar de universiteit zou, haalde het wiskunde drama me genadeloos in. Zonder wiskunde geen statistiek, en zonder statistiek geen psychologie.

En zo kwam het dat ik vertrok naar de grote stad om te gaan studeren, een hele zomer voordat mijn nieuwe studiegenootjes dat deden en breuken zat te maken in een zomerklas terwijl ieder ander aan het strand lag.

Algebra en Abacadabra bleken dicht bij elkaar te liggen. De bijlessen mochten niet baten; cijfers spraken een taal die ik niet verstond.

De universiteit heb ik dus nooit afgemaakt. Ik ging, alsnog, genadeloos onderuit op statistiek. Gelukkig bleken er uiteindelijk - na vele jaren omgezworven te hebben - toch alternatieve wegen te leiden naar therapeutenbestaan.

Maar dan komt het punt dat je ook hobby's krijgt en hebt. Je deze kenbaar wilt maken. Via een website, bijvoorbeeld. En een website bestaat - oh grote schrik - uit enen en nullen. Uit codes, symbolen, haakjes openen, haakjes sluiten, kortom; uit HTML. Vele analoge fotorolletjes en digitale geheugenkaartjes verder, ben ik eindelijk zo ver dat ik een HTMLcode kan oncijferen. Doe er een paar nachten over, maar dan heb je ook wat. Wat dan? Een webstek met foto's. Van mijn hand én - veel knapper nog - eigenhandig geupload in een heuze template met eigen aanpassingen in de HTML. En terwijl jij er rondkijkt, ga ik slapen. Er dansen enen en nullen over mijn scherm, mijn muren en in mijn binnenwereld. Maar gelukkig ben ik therapeut en hypnotiseer ik die er wel weer uit.

www.carofotografie.blogspot.com of de link (Jawel!) hier recht boven.
Slaap wel!

bericht ontvangen

2011-11-10T15:48:00.001+01:00

Ik heb bericht ontvangen:
de afstand tussen jou en mij
hebben ze opgemeten -

ik kan me daar en daar vervoegen
tussen dan en dan,
maar ik moet niet schrikken,
schrijven ze,
en als ik het niet met ze eens ben kan ik omvallen
of anderzins in het ongerede raken -

wat zal ik doen,
wil ik het wel weten
en als hij onbruikbaar is, als ze zeggen
meneer
die afstand is immens,
of juist verschrikkelijk klein, een afstandje van niets,
zal ik dan omvallen
of anderszins ten onder gaan?

Wat moet ik doen
waar moet ik rekening mee houden
wat voor afstanden zijn er trouwens

lichtjaren, millimeters,
en ook nog iets er daartussenin.

Toon Tellegen uit daar zijn woorden voor

Ik ben een arme sloeber in een bontjas

2011-11-01T00:29:00.008+01:00

‘Maar reken niet op champagne en kaviaar hè’, grapt hij aan zijn kant van lijn.

‘Nee. Zég,’ grap ik terug. ‘Zo’n rijke madam ben ik bij lange na nog niet hè?’

Eigenlijk was dit geen grap, natuurlijk.

Vindt ook hij, zo blijkt, wanneer hij vervolgens, een stuk minder grappig nu, zegt:

‘Nou. Dat weet je anders goed te verhullen.’

Ik stil.

Ow?

Joh.

Dure grap, die vermomming van mij.

Cirkelend, cirkelend ... grond.

2011-10-13T00:46:00.003+02:00

Het was er, tussen ons.

Ik heb met de jaren de liefde leren relativeren en was opgehouden met geloven in haar bestaan, maar onbewust verlangde ik nog immer.

En daar was het. Tussen ons en in ons en het vervoerde me opnieuw.

Levensgevaarlijk want tot duizelingwekkende hoogten. Naar een ijlere luchtlaag van mijn ziel en tot in een diepere diepte in mijn hart dan dat ik voor mogelijk hield. Zo'n bodem waarop je denkt te kunnen staan die dan wegklapt en weer is daar een trap naar beneden. Mijn lijf, mijn vertrouwd neurotisch lijf, ze opende. In een volledig ontvangen en totale overgave tegelijkertijd.

Wanneer je me omarmde duizelde het me. Wanneer je naar me keek, met me sprak, dan smolt het ijs dat binnenin mij postgevat had liep het water over mijn wangen. Soms verloor ik plots de macht over mijn benen, gonsde mijn hoofd en moest ik even zitten. Liggen. Jouw handen op mijn lijf en ‘je golft helemaal’, zei je dan. Ja. Jij bracht beweging in mijn bevroren binnenwateren. Het stoomde en ik was het water en in de wolken tegelijk.

Maar het was te groot. Te groot voor je hoofd om te bevatten, het joeg je schrik aan en je deinsde terug.

Het was te groot en we bereikten elkaar steeds minder. Beetje voor beetje trok je je terug, mijn geloof in onze liefde passeerde een buigpunt en plots was ik Icarus in zijn val. Af en toe cirkelend op een luchtstoom maar zonder vleugels en dus wel degelijk en onvermijdelijk vallend.

Ik ben op mijn rug gevallen. Daar lig ik, stil, vol ongeloof. Als in dat moment wanneer het kind dat van de schommel valt naar adem snakt en de wereld even stil staat. Een moment. Twee momenten. Drie... voor het start met huilen.

Het was er, tussen ons. En het is er. En jij zegt van niet. En ik geloof er helemaal niets van.

Van jou was al

2011-09-03T00:49:00.004+02:00

Van jou was de eerste hand die ik schudde.

Onnadenkend, een gebaar enkel, nietszeggend een vorm, maar toch;

van jou was de hand die ik het eerst schudde.

Van jou waren de ogen die ik het eerste zag.

Beschouwend, aftastend, onzeker. Ronddwalend maar toch

de mijne zoekend. Nieuwsgierig en reikend.
Van jou waren de ogen die ik het eerste zag.

Van jou kwamen de klanken die ik hoorde.

Jij, boven op de zolder, ik beneden op het gras,

Onverbonden en onwetend nog maar toch,

Van jou kwamen de klanken die ik hoorde.

Van jou was de mond,

De handen,

Het lijf

Jouw lijf.

Mijn begeerte, mijn hunkering,

De zindering, de golven en het genot.

Dit al was al in de eerste hand

Die ik schudde

Die van jou was.

En ik hef het glas, op jouw gezondheid. Want jij staat niet

2011-05-31T00:47:00.000+02:00

Alleen.

Ik proost mijzelf in de reflectie van keukenraam.

Ga uit eten, zondagavond, onverwacht.
Vrienden en rumoer. Drink teveel wijn, van de weeromstuit.
Was thuis, de afgelopen 3 dagen.
In een koortsige strijd met de gedachten van twijfel en tekort onder de deken op de bank.

Gris, bij thuiskomst, nog snel die 2 boeken ‘die ze echt moet lezen’
uit de kast. In de illusie iets te willlen doen.
In de illusie bij te kunnen dragen.
Weet ik veel wat zij moet lezen.
Misschien dat Tolstoj… Misschien ook niet.
‘Wel dik,’ zegt ze. ‘Ja.’ zeg ik. ‘Wel dik’, en ik knik.

Charlotte Roche. ‘Vochtige streken.’
50% van het gesprek, immers, was seks.
‘Ik ging over mijn nek, van dat boek’.
Of niet-seks. Op. Of onder.
Macht, overgave.
‘Het is het meest intieme dat ik kan doen, met een man’,
Zegt ze. Zij kan het weten, ze doet het al wat langer dan ik met mannen, immers.
Ik weiger nog. Hij ook, vervolgens.
Terug, binnen. Schenk ik een nieuw glas wijn in. Nieuwe wijn, oud glas.
Drink. Mis hem. ‘Nee. Hij belt niet. Sms’t niet. Daar is ‘ie niet zo van.’
‘Waar precies is hij niet zo van?’, vraagt ze. ‘Van reactie?’
‘Nee.’ knik ik. Weet ik al hoe dom ik klink, de laatste tijd?
Ik proost mijzelf in de reflectie van het keukenraam
de avond in. Hef het glas op al dit autonoom geluk.

't was in de Algarve dat fictie en werkelijkheid enzovoort

2011-05-06T01:37:00.003+02:00

Ik was in de Algarve en ik werd bruin, rustte uit en hechtte me weer een beetje meer aan de mensen die mij op de wereld zetten, toen weg liepen en me uitbesteedden en nu, 30 jaar later met me op vakantie gaan. Mijn ouders. Mijn biologische ouders.

Onderwijl las ik twee boeken. Altijd fijn om het emotionele gebeuren van 'hoe ben ik jou kind terwijl jij niet mijn moeder was' even te ontvluchten en weg te duiken in een fictieve wereld, heel anders dan het momentane mijne.

Het ene koos ik om de mysterieuze titel: de verborgen taal van bloemen.
Ik houd van bloemen en taal is zegmaar mijn ding, dus dat leek me een uitgemaakte zaak,
'k hoefde het boek eigenlijk niet meer te lezen om te besluiten of het goed was. Deed dat wel.
Het ging over beschadigde jonge vrouwen die een moeder misten, een kind kregen en het in de steek lieten.

Het tweede boek heette Vleugellam 'het hartverscheurende verhaal van Lulu en Merry, twee zusjes die worden geconfronteerd met het geweld van hun vader.' Dat het geweld van hun vader het doden van hun moeder inhoudt, en Lulu en Merry moederloos opgroeien in een weeshuis, geadopteerd worden daarmee respectievelijk een aanpassingstoornis en een aan fatalisme grenzend destructieve levenstijl ontwikkelen, dat stond dan weer niet op de achterflap, daar kwam ik gaandeweg heftiger snikkend achter.

Naast me zat dus mijn moeder.
De moeder waar ik toen niet mocht blijven en waarmee ik nu in de Algarve aan ons privezwembad of op het strand lag. Ieder namen we 2 boeken mee. Deze zouden we ruilen, halverwege de week.
Daar heb ik uiteindelijk maar vanaf gezien. Leek me voor beiden beter.

Ik houd ook van bloemen hoor, zei ze. Het was een geweldige vakantie.

breekbaar porselein

2011-03-27T00:59:00.018+01:00

Het was donker, want het was avond, en voor me reed ze in een fiat panda. Zelfs op dit late uur zag ik haar lange rode krullen, hangend en zwierend naast de stoel. Groene ogen, zo stelde ik me voor, zwierend omdat ze veel bewoog. Want naast haar zat hij en hij frunnikte onafgebroken aan haar. Aan haar haar. In haar nek, langs haar wang. Legde zijn arm omheen haar stoel om ook haar andere kant te kunnen aanraken. En in al dat gefrunnik en gepulk was zij vooral ontwijkend.

Het was donker, het was laat. Ze dronk een paar wijntjes op de expositie en hij was trots. Op haar kleurrijke, kinderlijke schilderijen die hingen aan grote lege muren. Op haar. Op alle aandacht die haar ten deel viel. En uiteindelijk op zichzelf omdat hij degene was die met haar weer terug naar huis mocht rijden,. Hij was vol van haar, die avond. Dat was ‘ie niet vaak en zo kwam het dat zij er niet gewend was aan al zijn bewonderde aandacht en enkel zwierend kon ontwijken.

Terwijl ik achter haar rijd herinnerde ik me mijn vroege voorliefde voor rossige vrouwen. Groene ogen heb ik ook, en in vroegere tijden, tijden voor de haarverf en de henna, wenste ik me het rode haar erbij. Bad ik tot God om de sproeten. Maar God óf bestond niet, óf verstond mij niet, dus tekende ik ze zelf maar op mijn gezicht, die sproeten, met een bruin kohlpotlood van mijn moeder en zomers bleef ik uit de zon want ‘het echte meisje met rode haren’ bleef vooral bleek in de schaduw om daarbuiten niet te verbranden. Mijn eigen getinte huid verschoot al van kleur in de eerste zonnestralen. Bruin, bruiner, bruinst, welteverstaan.

Op het moment dat duidelijk werd welke kant ik zelf op zou zwieren, ging mijn vader mij, uit pure onmacht, behandelen als een van zijn zijnen, als man. ‘En rossige vrouwen’, zo besloot hij zijn relaas, ‘dat zijn de ergsten. Zorg dat je nooit in handen komt van een rossige vrouw. Want zij zijn het eerste en zuiverste dat God schiep. Onaanraakbaar waren ze, en onaanraakbaar zijn ze gebleven. Eva was rood en het was Adam die viel.’

Daar, in de schaduw van haar parasol, bezit ze een schoonheid van het slag waar je, als man, zo stel ik me voor, jarenlang blind aan voorbij loopt tot het moment dat je ogen de hare raken, je uren later bij wijze van ongeluk of dronkenschap in haar kamer belandt, zij haar haar losmaakt en je de intens pure schoonheid van haar onaangeraakte ongereptheid toont. Wanneer dan de zon zachte lijnen tekent op haar fluwelen scharlaken huid, de ochtend dat je naast haar ontwaakt, vraag je je af hoe het je ooit gelukt is zonder haar te leven, hoe het kon dat je bestond buiten de magie van haar wereld. Haar intens pure aanwezigheid, zo naast je in het ochtendlicht, het duizelt je. Daar en op dat moment duizelt ze je als ademde je al die jaren propaan en stond je nu plots in de zuurstofrijke buitenlucht.

Ze zit naast je in de auto nadat ze bejubeld en toegejuichd werd door de bezoekers op het debuut van haar kunstenaar-zijn, daar waar zij floreerde in haar eerste echte openbaarheid. Waar ze, voor het eerst, zo bedenk je je, een jurk droeg in een kleur groen die de voornamelijk zo zachte blik van haar ogen nu iets spannends gaf, zo zag je. Een laag uitgesneden rugdecolleté streelt haar blanke huid, want zij is het slag vrouw dat zich geen zorgen hoeft te maken over storende bhbandjes omdat de moeder natuur haar schepte met een stel kleine, ferme borstjes, pront in hun kracht, ook zonder ondersteuning. Borstjes in jouw handen. Zo dadelijk. Thuis.

Na je jaren gestoord te hebben haar neuroses en eigenwijze manier leven, haar koppigheid en haar preutsheid, haar a-ritmische manier van dansen, al die kleine irritaties en twijfelachtigheden verdwijnen nu, want nu is ze er, ze was er verdorie, vanavond. Als openbaarde ze zich plots op een poloraid foto, na jaren in het ondoorgrondelijk zwart getuurd te hebben. Ontwikkelde ze zich buiten jouw blik tot een vrouw van de wereld, terwijl ze trouw bleef aan haar natuur en aan jou. Voorzichtig nipt ze van het het glas prosecco in haar hand en je kunt je ogen niet van haar afhouden. De magie van die eerste nacht overvalt je opnieuw, ze overvalt je met de kracht van vergeten duizeling. Je kunt geen woord uit kon brengen, enkel verlang je naar het zachte vlees van haar blanke billen waar je, wanneer je met je hand over haar ontblote rug zou strijken, zo direct en ongemerkt...

Ze zit naast je in de auto en je kunt niet van haar afblijven. Haar zachte hals, de lijn die haar kaak maakt, losgeraakte lokken over haar ranke schouders. Het is allemaal van jou. Je drift overvalt je, plots in deze nacht. Een drift ontvlamd in de angst haar te verliezen, want ergens weet je. Er opende een deur, die avond. Blikken van de mannen dansen voor haar ogen, mannen met veilinghuizen, mannen met ateliers, mannen met geld en op maat gesneden pakken, mannen te midden van de wereld die nu ook de hare was geworden. En daar stond je dan. En je weet, ik hoor hier niet. Niet meer haar middelpunt, ze verschoof ze je naar de buitenwijk waar het servies al gekocht is voor de kraakheldere nieuwbouwwoning in de kindvriendelijke wijk, maar waarin zij niet langer met je wonen wil. En daar in de ongemakkelijkheid van je nieuwe huisvesting waar het galmt van kou en leegte, drink jij je biertje en drinkt zij haar prosecco niet langer met jou - die mierzoete troep zei ze toch - maar met de anderen.

Ze zal de auto aan de kant zetten. In de beheerste zelfverzekerdheid van een besluit. ‘Vanaf hier is het niet zo ver lopen meer naar je huis’, je hoort het haar zeggen, haar stem in het donker, en dagen later hoor je haar woorden nog nagalmen in je kop. ‘Je kunt morgen je spullen halen, ik zal er niet zijn. Het spijt me. Het stopt hier.’

Weer duizelt je het. En het blijft je duizelen, terwijl je loopt, in je eigen stilte naar je huis en je denkt aan het wit porseleinen servies. Waar ze naar staarde, verlangend in stilte, op een avond terwijl jullie wandelden door de stad, waar het stond in een etalage. Je kocht het, natuurlijk kocht je het, je onderwijl angstvallig verwonderd afvragend hoe een mens zo weinig kon willen in het leven. Het wachtte in de kofferbak, ingepakt en wel, rode linten op wit linnen, wachtend op de avond na dit debuut. Daar en dan leer je het antwoord op je vraag. Geen enkel mens wil zo weinig van het leven en soms sparen vrouwen onderwijl slechts hun uitzet bij elkaar.

De rode Fiat Panda draait achter me de weg op. En rijdt naar huis. Het witte porselein rammelt in de kofferbak.

zwarte sneeuw

2011-01-06T00:27:00.002+01:00

’t was tussen Kerst en ergens anders

Dat ik liep. In een witte werkelijkheid.

En mijn zwarte kant de sneeuw raakte.

Het water is allang zo koud niet meer

2010-11-06T17:09:00.004+01:00

Op de vensterbank,
Mijn rug tegen het koude glas,
Mijn kuiten tegen de warme radiator,
Zit ik stil.

Ik zit hier al een uur of wat,
Verder doe ik niets.
Ik lees niet, ik denk niet,
Ik luister alleen, naar de beweging in mijn hart.

Welk een wonder, dat iets dat van binnen zo turbulent kan zijn, aan de buitenkant is als een stilstaand water. Een vijver in een park omringd met bomen, met bamboe stengels aan de waterkant.
Een zinloze nietsigheid, misschien met olie erop drijvend,
In grote kringen die je lelijk vind, of vies.

Als je je teen erin zou dopen, hoe zou het voelen, dan?
Je kunt de neiging bij jezelf ontdekken, maar doen zul je het niet.
Iets houdt je tegen. Ik, ik houd je tegen.

Ooit waren mijn binnenmeren kraakhelder.
Je keek er dwars doorheen, wat daarbinnen was, dat zag je buiten,
waar je je boek las aan de oever en je je voorstelde hoe het was om in mij te zijn.
Het was altijd lente en het was altijd groen. Het ruisde en het stroomde en het was koud, zo fris en sprankelend koud dat alles dat sluimerde in je wakker werd.
En als je ging, aangemoedigd door mijn reikende hand vanuit de diepte dan merkte je, wanneer het al te laat was, dat je de bodem van rots en stenen die je zo duidelijk doorheen het water had zien glinsteren, niet bereikte. Dan moest je zwemmen terwijl ik je telkens genadeloos kopje onder trok, steeds weer, om je uiteindelijk te leren ademen in het water van mijn diepste zijn.

Ogenschijnlijk onbewogen zit ik hier heel stil.
Het water is allang zo koud niet meer.
De onschuld verloren ben ik vrouw geworden,
niet langer de waternimf die aan het einde der tijden haar hoofd stootte aan de rand en de gebakken peren zelf moest eten.

Ogenschijnlijk onbewogen ben ik de vrouw en jij de man die de olie weg zou willen strijken met je hand, over mij haar. In de koesterende geruststelling van een vader die ik niet langer meer wil.
Of wel wil. Ik verlang niet langer meer naar het vergane zoete van het meisje. Omdat ik daar ben voorbij gegaan.

Gebakken peren smaken bitter.
En het zijn jongens die in de diepte van de meisjes willen duiken aangetrokken door de spiegeling onder het wateroppervlak, maar het zijn mannen die hun eigen koers willen varen doorheen het vrouwelijk slijk waarin het krioelt van eitjes en larven en baby's die schreeuwen om geboren te worden.

Een park, een vijver met een laagje olie om weg te strijken en dan weer te vertrekken.
Je hand in mijn haar gisteren, soms trekkend, dan strelend, en vandaag mijn rug tegen het vensterglas. Ik keek niet om, niet door het glas, toen de deur dichtsloeg. Hoefde je niet te zien gaan, ik wist en ik weet, jij bent hier niet om te blijven.

Een klein stukje stilte tussen alles in

2010-10-09T23:01:00.007+02:00

De lampen hangen, het schilderij.
Er ligt een kleed op de kale houten vloer.
Kocht er direct ook een kussen bij,
En wat nieuw serviesgoed. Dit is mijn huis.Woon ik

Maar wanneer mijn bovenbuurmeisje uit d’r bed stapt.
Of erin. Of wanneer haar vriendje op bezoek is.
Ik hoor alles. De planken kraken ook om 4 uur ’s nachts.
Om over de jongens die met haar wonen maar te zwijgen.

Links naast me huist een Poolse familie.
Tenminste, ik neem aan dat het een familie is,
Ze zijn met veel. Ze drinken wodka en maken lawaai.
Een boel. Tot laat.

Mijn linkerbuurmeisje. Ze speelt poker. Niet als ik, op internet,
Maar op heuze pokeravonden, ze komen dan allen verkleed.
Zitten aan haar keukentafel en spelen.
Schelden. Lachen en klinken de glazen.
Tegen de muur. Waarachter mijn hoofd slaapt. Soms.

En rechts, rechts wonen twee stellen. Met kinderen. Boven elkaar.
Gister kapten de mannen een boom. Luidkeels oergeroep.
Ze hebben goeie banen, deze mannen, buiten het weekend.
Ze kapten de boom en dronken bier en toen kwamen de vrouwen thuis.
Tot laat in de nacht klonk de discussie. 2 echtelijke ruzies in het diagonaal.
Over de boom die niet gekapt had mogen worden.

Ik ben het met ze eens. Helemaal. Vanuit mijn piepklein patio’tje staat mijn stoel.
Er staat ook nog een andere stoel, maar die staat opgeklapt want daarvoor is geen ruimte, eigenlijk.
En vanuit mijn stoel kijk ik omhoog. Doorheen het vierkante van 2 bij 2 ins blauwen hinaus.
Zie ik de lucht, de wolken. Ben ik een beetje buiten. Buiten, bij de boom. Die ik zag.
In mijn stukje lucht. Ik ben het eens met de vrouwen die om het hardst roepen over hun ruggen waarachter van alles gebeurt. Zoals het kappen van een boom die daar leeft, die niet zonder vergunning verwijdert mag worden, die daar al eeuwen staat. Nee, schudden de mannen. ’26 jaar liefje, we hebben de jaarringen geteld.’ Ik luister, vanachter mijn muur, naar de stemmen. Gezichten heb ik er niet bij, ik weet niet welke buurman bij welke vrouw hoort. Er is geen contact. Vanachter mijn muur ruzie ik mee.

Het is druk, op dit kleine stukje Ondiep. Het beweegt. Er zijn verbindingen en vetes. Er zijn klachten. Er is geschreeuw, er is een wijkagent ‘die al ingezet is’. Want er is De Overkant. De Overkant, waar de sociale huur begint. Een groot grasveld met speeltoestel scheidt hier de ene wereld van de andere. Het grasveld behoort tot het domein van De Overkant. Ze spelen er voetbal, schelden er hun kinderen uit, gooien er met bierflesjes en stoken er vuurtjes. ‘Ik kan Max daar niet naartoe nemen’, zegt de buurvrouw stellig doch teleurgesteld. ‘Het eerste dat ze naar me roepen is hoer of kankerwijf,’ Waarop de andere buurvrouw vertelt: ’s Avonds, als wij in de kamer zitten hoor ik ze roepen en schelden doorheen de babyfoon van Lotte. Haar raam is enkelglas en ze ligt er middenin, maar slaapt gelukkig altijd door.’

Het is druk, daar waar ik nu woon. Alles leeft en er leeft van alles. Het is minder veilig, het is wennen. Ik mis het anonieme boven-wonen in de YuppenWijk. Het dakterras op het zuiden waar je enkel de vogeltjes hoorde. De gemoedelijke sfeer van Lombok.

In al het rumour maakte ik een klein altaartje. Boedha is van steen. Die trekt zich weinig aan van het wodka geschal. En foto’s zijn stil. Zo stil als het stukje rust tussen alles in.

Akkoord

2010-09-07T13:17:00.004+02:00

Toen die ene 1 snaar knapte, zoals gebeurde bij dat prille maar intense jongensbandje waarnaar wij keken en luisterden op het open podium in (jawel) Culemborg , bleek alles ontstemt en gaven ze er de brui aan. Bij gebrek aan een reserve snaar, denk ik .

‘Hoe werkt dat dan?’ vraagt vriendje F. die weinig van gitaren weet.
‘Het akkoord mist nu een klank,’ leg ik kort uit.
Hij knikt, blijkbaar geef ik voldoende informatie. ‘Ja. Want akkoord is overeenstemming. En als 1 partij niet langer meedoet, kan er geen overeenstemming zijn.’ Ik glimlach want ik vind het leuk hoe hij in zijn eigen manier de wereld begrijpelijk maakt.

Maar toen ik vanochtend de krant las.. Hoe kan het dan dat Rutte in zijn eentje een akkoord zal gaan schrijven? Als in ‘in vereenstemming met zichzelf?’

Wanneer zelfs 2 moeder niet helpen

2010-08-28T13:55:00.009+02:00

Het is helemaal niet leuk, een huis te moeten gaan schoonmaken waar je niet langer woont. Vooral niet wanneer het huis waar je wél woont ook een zooitje is.’ Mopper ik tegen mijn moeder aan de telefoon.

Zo startte ik het stukje waarin ik schreef over huizen die nog schoongemaakt zouden moeten worden, moeders met schoonmaakwoede en schoonmaakargwaan, delen in mij zonder discpline en de uiteindelijke tocht in het gezelschap van een zootje schoonmaakartikelen - naar het oude huis.

Ik schreef zonder oordeel en met een knipoog naar de bizarre situatie in het hebben van twee moeders en nóg, nóg immer het gestoei met mijzelf ~ hoe kon ik ook denken dat dit alle worsteling met het leven goed zou maken? *grinnik* Een stukje vol met zelfspot, kortom, maar. Verwijderd. Want het schoot geheel verkeerd in keelgaten en het hoesten en proesten van deze en gene laat totin het nu zijn rimpeling na.

Omdat ik waarde hecht aan onderstaande reactie op mijn typfout in de titel - deze rectificatie en niet een censuur in verwijdering zonder sporen na te laten.

Mijn oprechte excuus aan ieder die hier aanstoot aan dacht te moeten nemen. Geenszins de bedoeling geweest. Zucht.

Ik zoek je op, zegt hij

2010-08-16T21:26:00.003+02:00

Eerst had ik zijn naam verkeerd in mijn hoofd.
Alsof ik vond dat hij anders zou moeten heten.
Nu weet ik hoe hij heet.

Hoe hij voelt, hoe hij doet,
waar hij is en wat hij wil.
Hoe hij liefheeft. Welke zijn angsten zijn.

Hij is onderweg, zegt ‘ie,
en hij zoekt mij op.
En als hij mij vind, en ik hem?
Dan wandelen we samen nog wat verder.

Behalve wanneer,
En tenzij.
Anders stap ik er natuurlijk niet in.
Hij moet dan wel,
En hij heeft niet zus.
Niet zo.
En als hij maar niet,
Als ík maar niet,

Verschuil ik me in reserveringen gevormd door mijn hoofd.

Terwijl ik me zo lang verloren waande,
durf ik nog steeds niet gevonden te worden.

´Ik zoek je op,´zegt hij.
'Spring jij maar. Van links en van rechts.
Zolang je geen deuren sluit,
Zoek ik je op.´

Misschien moeten we dit niet willen

2010-08-04T16:41:00.000+02:00

Zoals wij daar dan met zijn allen zijn,
zindert het in onze maagstreek,
broeit het tussen harten
herbergen wij het geheim

de dans onder ingewijden verblijft in de schoenen,
de passen, de harten en het gedachteloze.
Naast de vloer, daar waar het leven binnensluipt,
het drankje, het babbeltje,
daar ebt al iets weg.

Misschien moeten we het niet willen,
de persoon achter die tango te kennen,
Samen te spreken over het leven ernaast.
alles is in het onuitgesproken woordeloze,
Een verbinding waaromheen muziek de afbakening is.
reikend naar de essentie van dans,
van een man, een vrouw en hun dans.

Misschien moeten we het niet willen,
elkaar naast de tango te kennen, mijn lief.
Moeten we stoppen elkaars bed te delen,
uit elkaars beker te drinken, zo ’s ochtends,
het broodje, het babbeltje,
daar ebt al iets weg.

Een vervolg in Soul-Coaching

2010-06-29T00:17:00.000+02:00

't liep even spaak hier. De verhuisstress maakte uiteindelijk toch (toch, toch, ondanks de pogingen er geheel in aanwezig te blijven) kortsluiting in mijn hoofd en zo heb ik flink afscheid kunnen nemen van bed en bank.

Daarbij ziet het ernaar uit dat ik een aantal dagen zonder aansluiting zal moeten leven. Dat zal een geheel nieuwe ervaring worden en ik zie ernaar uit. Dus. Hier en nu een inhaallesje van gister en vandaag én de aanwijzingen voor de komende 3 dagen.

De omslag van lucht naar water mag dus geheel op eigen wijze genomen worden, ik geloof dat dat vast goed gaat komen, en mij zie je over een paar dagen weer.

Dag 7; je zeilsmissie onderzoeken een dag om even stil bij te staan.

Let op tekens, toevalligheden en synchroniciteit. Sta de aankomende tijd eens stil bij verborgen boodschappen. Stel jezelf de vraag: 'Waarom ben ik hier' en luister naar het antwoord. Let op nummers op de radio of andere teksten die voorbij komen. Schrijf op: 'de bedoeling van mijn leven is...' en kijk dan wat er in je opkomt. Je ziel is dol op de waarheid en wanneer je iets opschrijft dat voor jou klopt, zul je daar een reactie op voelen in de vorm van energie.
Affirmatie: ik ben goed zoals ik ben

We gaan door in de reeks van 7 dagen die gewijd zijn aan emotionele reiniging. Het element water, dat gevoel, intuitie en vertrouwen symboliseert, staat centraal. Wees je deze week extra bewust van elk contact dat je hebt met water

Dag 8: De keerpunten onderzoeken
Onderzoek welke momenten in jouw leven bepalend zijn geweest. Welke besluiten hebben je leven vormgegeven en wat je heb je ervan geleerd? Welke emoties ervaar je hierbij? Als je er de tijd voor hebt, zou je je (en stuk van) je levensverhaal kunnen opschrijven.
Affirmatie: 'Ik accepteer mijn gevoelens onvoorwaardelijk. Mijn gevoelens zijn niet wie ik ben.'

Dag 9: Betekenis geven
Maak vandaag iets schoon, zoals de ramen van je woonkamer. Terwijl je dit doet, zeg tegen jezelf:'ik laat meer licht toe in mijn leven'. Je kunt ook een deel van je lichaam schoonmaken. Denk terwijl je je haar wast bijvoorbeeld: 'Ik maak de weg vrij voor positieve gedachten.'
Affirmatie: 'Mijn handelingen hebben een positieve, krachtige betekenis'

Dag 10: Wat zijn je energiezuigers en waarvan krijg je energie?
Sommige mensen en situaties lijken energie van ons af te tappen. Maar er zijn ook mensen en plekken die ons juist inspireren. Sta stil bij wie en wat jou energie geeft, zoals eem goed gesprek of in de tuin werken, en wat jou energie kost, zoals iets doen dat je niet leuk vind. Kijk hoe je de zuigers kunt beperken en oppeppers meer ruimte kunt geven.
Affirmatie:'Ik ben in harmonie met alles en iedereen'

Lucht, dag 6. Lichter en minder rommel.

2010-06-26T00:20:00.000+02:00

Er zijn veel soorten rommel. Ook je computer kan bijvoorbeeld vol rotzooi zitten, rotzooi in de vorm van oude bestanden en emails. Ruim verder op en kies hiervoor een gebied dat symbolisch de grootste invloed op je leven heeft. Als je blokkades ervaart op carrièregebied, ruim dan je werkkamer of bureau op vanuit de intentie dat je meer helderheid in je loopbaan wenst.
Affirmatie: 'Ik ben veilig en gegrond, waar ik ook ben'

Lucht, dag 5: 'Ruim je kamer nou toch eens op!" ;-)

2010-06-25T01:07:00.004+02:00

Een huis dat past bij je ziel bevestigd onbewust dat je goed bent zoals je bent. Het geeft een gevoel van thuiskomen. Kijk eens goed om je heen. Welke objecten kosten energie en welke géven juist energie? Wat zeggen deze spullen over jou en over je leven? Rommel die je laat rondslingeren of die zich ophoopt in huis verzwakt je energie; denk maar aan die zucht die je slaakt bij het zien van opgehoopte vaat, of dat gevoel van druk bij die stapel post. Overbodige spullen wegdoen en achterstallig onderhoud wegwerken werkt transformerend en biedt ruimte voor vernieuwing.
Affirmatie: Heldere energie vult mijn leven

______________________________________________________________________

Ik zit er redelijk doorheen. Klussen, werken, klussen en bij thuiskomst schoonmaken. Want; nieuwe kijkers, telkens 's ochtends vroeg. Ik heb de makelaar gevraagd geen bezichtigingen voor 10.00u, het belast me enorm om, nu de vermoeidheid toegeslagen heeft, 's ochtends voor dag en dauw mijn huis uit te zijn. Maar ik wordt niet echt gehoord. De laatste drie afspraken waren 's ochtends vroeg. En dat betekent - tot 's avonds laat muren witten in het nieuwe en 's avonds nog later de boel aan kant maken in het oude huis. Ik heb vreselijk behoefte aan een ochtend niets, maar dat zit er even niet meer in, de aankomende dagen.

Maandag ga ik over. En daarnet stond ik hoog op de ladder de bovenste keukenkastjes uit te mesten. Want die verhuizers, zo bedacht ik mij plots, zoeken de boel natuurlijk niet uit. Dus die broodbak uit het jaar nul en die koekjestrommel die niet werkelijk afsluit - zij zetten ze zonder pardon in mijn blinkende hoogglans keuken in het nieuwe huis. Maar ik wil ze daar niet meer. Ik wil zo licht mogelijk over.

Voordat ik deze nieuwe instructie voor dag 5 plaatste, stond ik 'em dus al uit te voeren. Nou. Vooralsnog knap ik er niet van op.

Ik raak steeds meer benauwd voor de verhuizing. Prachtig hoor, zo'n peperdure nieuwe keuken (vandaag werd 'ie geplaatsd) maar. Past dit wel bij mij? Zo spik en span?

Na alle investeringen van de laatste weken ben ik plots wat bang dat ik er 'to much' van maak. Een strak gestyled huis waar ik in de helderheid mijzelf misschien niet ga vinden. De keuken lijkt op een plaatje uit een boek. Van een plaatje kan ik niet eten.

En ook omheen alle verhuis-stress beweegt er van alles. Tussen mij en anderen is het allebehalve rustig. Op het grasveld vanmiddag voor mijn huis, waren er tranen. Vriendin en ik spraken over mijn teleurstelling in vriendschap. Mijn gemis aan betrokkenheid van anderen in mijn verhuizing. Ik voel me in de steek gelaten, ook door haar. Natuurlijk raak ik haar daarmee. En maak ik de zaak er alleen maar erger op. Ik ben labiel. Ik raak het vertrouwen kwijt. Ik doe appèl en roep vervolgens om het hardst dat 'niemand bewust zijn best moet gaan doen'. Omdat ik het dan helemaal niet meer vertrouw. Ik zet mensen vast in machteloosheid. Nog steeds roep ik om die liefde waarin het allemaal vanzelf zal gaan, die overvloedig is. Nog steeds vraag ik iets dat niet verstaan wordt, laat staan gegeven.

Mijn vriendinnen die moeder zijn. Die begrijpen wat ik bedoel - want die voelen dan voor hun pasgeboren kinderen. Gelukkig voelen zij het wel.

Ik ben een roepende in de woestijn want dat water dat ik zo verlang bestaat enkel in een fatamorgana. Een weerspiegeling van een oude behoefte die vast geraakt is, een herhaling waarin een jong deel van mij vast is komen te zitten.

Het doet pijn dat dit me niet gegeven is geweest. Het doet pijn om, nu en weer en nog steeds, die afwijzing te ervaren. Grenzen ontmoet je wanneer het verlangen te groot is. Zo groot dan anderen nee moeten zeggen. En wanneer ze van je houden pijnlijk machteloos raken omdat je verdriet ze raakt maar ze er niet in kunnen helpen.

Het studentenhuis aan de overkant van straat schalt mijn slaapkamer in. In de tijd dat ik hier heb gewoond, ben ik verscheidene malen op feestjes binnengelopen. In mijn pyama. In het holst van de nacht. In de zomer zet iedereen zijn ramen open.

'Stoor je je echt zo aan dat geluid'? vroeg ze, vanmiddag in het parkje, terwijl André Hazes over het grasveld schalde, voetbalsupporters en wanne-be-voetbalsupporters zich samen schoolden en voor de wedstrijd al lam waren. 'Maar die mensen hebben plezier. Dat is toch gezellig?' Ik vond het niet gezellig, vanmiddag, in het park. Jongens op scooters, gillende pubermeiden. Heel veel grensoverschrijdend lawaai. Ik moest er bijna van huilen. Voor mijn fris geschilderde huis, naar binnen dreunend, weer die herrie. Dat parkje, dat zo charmant leek, die mooie hoge bomen, al dat groen voor de deur. Had ik, gewezen jongerenwerker, niet kunnen vermoeden dit een prachtige hangplek was?

De muziek aan de overkant wordt almaar harder gezet. Nog maar iets schoonmaken dan. Slapen zal moeilijk worden.

Wat de affirmatie betreft:
Heldere energie is voor mij ook stille energie. Het is donkere, lawaaierige energie die op dit moment mijn leven vult.

Lucht, dag 4: van belemmering naar mogelijkheid

2010-06-24T00:40:00.004+02:00

Onze identiteit is (deels) gevormd door de emotionele omgeving vn onze vroege kinderjaren; patronen die we herhalen in ons volwassen leven. Soms behandelen we onszelf op dezelfde manier waarop onze ouders deden. Wees vandaag extra bewust van je gedachten, overtuigingen en oordelen over jezelf. Maak een lijstje van de sterkste overtuigingen je meegegeven en 'tekortkomingen' en vertaal ze positief. Zo is gierigheid ook zuinigheid, is angst ook bescherming en kun je instabiliteit ook vertalen naar spontaniteit. Pas je taalgebruik hierop aan. Zeg niet; 'ik ben een twijfelaar', maar draai het eens om naar 'ik maak zorgvuldige afwegingen.''Ik ben eenzaam' kun je vertalen naar 'ik sta open voor liefde.' Wees mild voor jezelf, luister de muziektrack in de rechterkolom en adem fijn door.
Affirmatie: 'ik houd van en accepteer wie ik ben. Ik ben goed zoals ik ben'

Lucht, dag 3

2010-06-23T00:45:00.001+02:00

Rommel opruimen
Wellicht kun je vandaag beginnen met opruimen van je slaapkamer of de badkamer. Ons huis is een metafoor voor ons leven. In de badkamer reinigen we onszelf en in de slaapkamer komen we tot rust en doen we nieuwe energie op. Bevrijd je van je fysieke rommel om innerlijke energie en vrede te krijgen. Kies iets dat je werkelijk af kunt maken. Liever 1 lade af en opgeruimd dan een hele kast maar half.
Affirmatie: 'Er is helderheid in mij en om mij heen

nog 6 nachtjes slapen

2010-06-22T17:30:00.008+02:00

in mijn oude vertrouwde huisje en dan:

Slaap ik hier héél lang.
Letterlijk. De eerste week ga ik alléén maar slapen.
Mijn benen trillen nog steeds van het op trappen staan, op mijn knieeen op de vloer liggen, talloze keren op en neer naar de Gamma fietsen voor afplaktape, kwasten, rollers en wat al niet meer én het vroege opstaan van de afgelopen weken. Want 'mannetjes' weet u, die komen bij voorkeur om 7.30u 's ochtends...

Uitslapen. Dat ga ik. Als alles voor elkaar is. Dan hoef ik helemaal niets meer.

Ik vind het zo spannend!

Lucht, dag 2

2010-06-22T00:28:00.004+02:00

Beloof jezelf om je leven te veranderen
als er iets is dat je veranderen wilt, eigenlijk.

Besluit een krachtige verandering op één gebied van je leven door te voeren. Schrijf je voornemen op en hang het ergens. Voorbeelden zijn: dagelijks mediteren, op tijd de kattebak schoonmaken, kaartjes sturen naar jarige vrienden, 10 minuten stilzitten en/of minder televisiekijken. Bedenk jij het maar. Maar wees reeel, doe enkel beloften die je ook werkelijk waar kunt maken.

Affirmatie: 'Ik houd me aan beloftes aan mijzelf en anderen.'

Lucht. Week 1, dag 1.

2010-06-21T13:46:00.011+02:00

De eerste dagen van je reis staan in het teken van mentale reiniging en voorbereiding. Het element lucht staat centraal. Kies, wanneer je dat nog niet gedaan hebt, een symbool dat je herinnert aan je tocht en aan de lucht waardoorheen je reist (en die doorheen jouw reist). Lucht kan staan voor inspiratie, geestelijke vrijheid en communicatie. Sta ook eens stil bij gezegden rondom dit element zoals: ‘Ergens lucht aan geven’, ‘in het luchtledige tasten’, ‘je hart luchten’. Wees je deze dagen extra bewust van je ademhaling en de rol die lucht speelt in de wereld buiten je.

Dag 1: De stand van zaken opmaken.
Inventariseer waar je op dit moment staat in je leven. Hoe gaat het op het gebied van financiën, gezondheid, relaties, werk, creativiteit, eigenwaarde, schaamte, seksualiteit? Geef voor elk onderdeel aan waar je staat en waar je zou willen staan. Moet je kleine of grote stappen nemen om te komen waar je wilt zijn? Wees zo eerlijk mogelijk en veroordeel jezelf niet.

Affirmatie: ‘Hoe ik over mijzelf denk, is niet wie ik ben.’

Opschonen! in een proces van 4 weken.

2010-06-21T13:31:00.003+02:00

Van de shamanisten leerde ik over soul-loss. Het gevoel van leegte dat verklaart kan worden vanuit de idee een stukje van je ziel ergens verloren te hebben. De moderne psychologie kent hetzelfde verschijnsel . Zij noemen het dissociatie. ‘Iets’ van je is ‘ergens’ elders gaan vertoeven omdat dat op dat moment veiliger leek. In momenten van stress ( lees: onveiligheid) keert het daar razendsnel naar terug. Dat ‘ergens’ is in mijn geval niet heel moeilijk te herleiden en de band die langzaam ontstaat met mijn biologische ouders doet ‘mijn ziel, de compleetheid van mijn ziel’ goed. Mijn bestaan kent steeds meer veiligheid nu ik verbonden met mijn oorsprong.

Van daaruit blijf ik eigenlijk het liefst waar ik ben. Grote veranderingen interpreteert een deel van mij als nieuwe basisonveiligheid. Wennen aan nieuwe omstandigheden gaat langzaam en met angst gepaard. Ik weet dat. Ik ken het. En nu. Ga ik verhuizen.

Vandaar dat het belangrijk voor me is de komende weken aandacht te geven aan alle delen van mij, ze bij elkaar te houden en zelf de regie in handen te hebben. Met liefde en aandacht voor al dat ik ben en voor al in mij dat gaat reageren op de stress die eraan zit te komen en het gevoel geen grond meer onder mijn voeten te hebben.

‘Soul Coaching’, zo noemt Denise Linn de structurele aandacht geschonken aan je ziel in een programma van 4 weken. Een grote schoonmaak voor je ziel waarin al dat jij bent de aandacht krijgt zodat het mag zijn, geïntegreerd in de mens die jij bent, in een volle, complete beleving.

Mijn remedie op dit moment in het verhuisproces is Soul Coaching. En ik neem je graag mee in dit proces ~ mocht je daar behoefte toe voelen. De aankomende 4 weken reizen we langs de 4 elementen die bestaan in jouw wezen en waarmee je je kunt verbinden met de wereld erbuiten. Op de laatste dag van de week (zondagavond) kies je een symbool in het betreffende teken voor de volgende week. We starten deze week in het teken van lucht, reizen vervolgens middels water naar vuur om te eindigen, stevig verbonden, met onze voeten in de aarde. Opgeschoond en helder bewust van wie jij in je totaliteit bent, waar je naar toe wilt en in staat de veranderingen door te maken die je verlangt.

Iedere ochtend vind je hier een affirmatie voor de dag. Affirmaties zijn krachtige boodschappen die reiken naar je onderbewuste en ondersteunen in je opdracht. Tevens vind je de concrete aanwijzing voor die dag, iets dat je concreet kunt doen om aandacht te geven aan het element.

Bedenk echter of je op dit moment een reden hebt deze reis te gaan beginnen. En als iets in je daarop bevestigend antwoord, schaar de rest van jou achter deze keuze en benoem de reden. Intentie wordt energie en in de intentie van je reis schuilt je bestemming.

In het reactievak onder mijn dagelijkse post lees ik graag je reisverslag mee. Ook ikzelf zal hier mijn bevinden posten. Sommige dingen zullen echter zelfs voor dit ózo persoonlijke blogdocument te persoonlijk zijn (jawel, ook voor mij bestaat er een grens ;-)) en ik kan me zo voorstellen dat ook jij bepaalde delen van je reis privé wilt houden. Vind dan een andere plek om je reisverslag bij te houden, een plakboek, een dagboek, post-its met de affirmatie op je keukenkastje; je kunt van alles bedenken om jezelf in verbinding te brengen en houden met je reis.

Bon Voyage!

• Soulcoaching is natuurlijk niet door mij bedacht. Ik hanteer in de komende vier weken de stappen zoals deze beschreven staan in de ‘Happinez Leef’ van de maand juni. Meer informatie vind je op de site www.soulcoaching.com van Denise Linn en ook kun je terecht bij Soul Coach Inge Terluin-Tjoa op www.loslaten.nl

• Je vind je de dagelijkse aanwijzingen gemakkelijk terug wanneer je klikt op ‘Soul Coaching’ in het menu’tje bovenin de rechtse menubalk.

Stem zeker

2010-06-11T22:42:00.008+02:00

Met 2 stembewijzen en een legitimatiebewijs stap ik het stemlokaal binnen.
Ze blijf buiten steken. Ze is in paniek. Er staat een lange rij en wanneer ze in paniek is trekt ze lange rijen het slechts van alles. Ik schuifel voort want ik ga stemmen voor twee. Zo hebben we thuis afgesproken en alleen blijven wilde ze niet.

Ik schuifel voort en, eenmaal de dame aan het eerste tafeltje bereikt te hebben, loop ik weer terug, de rij langs, naar buiten. 'Wanneer je voor twee stemt, heb je ook twee legitimatiebewijzen nodig'. Ze duwde haar bril terwijl ze sprak terug op haar neus en keek me vermanend doch enigszins geamuseerd aan. Ik was niet geamuseerd. Het was een tijd van korte stapjes, bemoedigende woorden en snelle actie. Zo min mogelijk vertraging. Er was immers paniek in de tent.

Ze zit op haar hurken tegen de muur gezakt. Haar borsten op haar benen. Zo min mogelijk ruimte voor de horzels in haar buik. Ik ken dit gevoel, ik ken deze houding. Wanneer paniek meester wordt krúip je het liefst. Opgevouwen. Je armen voor je maag. Prikkels in je nek. En angstige gedachten als ‘ik red dit niet’, ‘ik moet naar huis’ en de fnuikende ‘stel je niet zo aan!’ in een cirkelredenatie.

‘Klaar?’ Haar stem klinkt als was er amper adem voor 1 woord.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb je paspoort nodig. Heb je die bij je?’ Ze knikt. Rommelt in haar tas. Kijkt op. Vind niets. Zoekt ook niet echt. ‘Zullen we anders maar gaan?’

Ik schud mijn hoofd. Nee, we gaan niet. We gaan stemmen. Want we gaan wat doen tegen die angst. Niet dat haar paniek direct politiek te herleiden is, tuurlijk niet, dat is het nooit. Maar de politiek maakt de maatschappij en de maatschappij verbindt of verbindt niet. Angst, mannen, narcisme, verlaten, politiek. Ze gaat op een vrouw stemmen. Dat zal hem leren. Maar wel op een vrouw van lijst 2 want daar lijken de mannen wel te vertrouwen.

Ze vind haar paspoort. ‘Kom’, zeg ik, steek mijn hand naar haar uit en trek haar omhoog. 'We gaan samen.' ‘Maar de rij?’ ‘We gaan samen in de rij’, knik ik.

Het lukt. We gaan, we kruizen aan en even later staan we weer buiten. Na de vermaning ‘niet met zijn tweeën in een hokje,’ na mijn tegensputteren en uitleg, nadat zij met een gelaten zucht zelf een hokje in schiet en met trillende vingers en wazige ogen haar keuze maakt.

We wandelen terug. Babbelen wat als ‘Wás ook heel lastig terug te vouwen.’ ‘Had ik ook’ en ‘Ja, ik vind ook dat ze stembewijzen best wat simpeler mogen maken.‘ ‘Thee?’ Gelukkig woon ik vlakbij. Daar is thee. En chocoladekoekjes. Geruststelling . We stemden voor geruststelling en veiligheid.

Vandaag vertelde ze me aan de telefoon dat ze blij was gegaan te zijn. ‘Want als ik niet gegaan was, dan had ik me voor altijd af kunnen vragen of het net mijn verloren stem was die hij tekort kwam. Of hij met mijn stem erbij wel gewonnen zou hebben, wel premier zou zijn geworden.

Ik ben ook blij dat ze is gegaan. Want ook in angst leeft de wereld door. Ook nu de tegenstellingen groter gaan worden. Nu de crisis toe zal slaan op zachte plekken aan de rand. Wanneer we nu een kabinet gaan krijgen dat bestaat uit Verslagen, Angst en Agressie, en Zelfoverschatting. Ik hoop dat het CDA woord houd. Haar eigen woorden serieus neemt en haar verslagenheid en, ook wanneer haar moed wordt ingesproken en rede, de PVV en de VVD niet aan een meerderheid helpt.

Wat houdt Rutte eigenlijk achter zijn masker verborgen? En, interessanter nog; Wanneer komt dat naar buiten?

Ze noemde mijn naam

2010-05-31T02:18:00.003+02:00

Ik kan van alles worden want ik ben nog niets.
Ik herinner me het moment van dit besef helder en ingekleurd, de herinnering is me bij gebleven als gebeurde er daar en toen iets dat al eeuwen in de boeken vast lag. ‘Oorsprong onbekend dus richting nader te bepalen’ zou de titel zijn. Iedere dag bepaal ik iets nader en ik vind het doodvermoeiend. Wanneer er niets is, is er ook niets om vanuit te gaan.

Ik loop over een paadje in het park. Mijn boekentas hangt zwaar aan mijn schouder en naast me loopt Maria. Maria is mijn moeder. Ik worstel met de boeken en kijk haar af en toe vernietigend aan omdat ik niet begrijp waarom ik hier naast haar loop met mijn zware boekentas en niet naast haar zit in de auto op weg van school naar bijles. Ze stapte uit de auto voor ik in kon stappen, wandelde naar het park en ik kon weinig anders dan haar volgen. Met iedere stap die ik zette groeit het gevoel van een steen in mijn maag. Mijn moeder is een vrouw van weinig woorden want ze kent er simpelweg niet zo veel, giechelt als een klein meisje om de platvloerse grappen van mijn vader en leert mij dat alles helemaal goed gaat komen zolang je maar niets wilt zijn en niets wilt willen. In de auto stappen. Kind ophalen. Vragen hoe het op school was. In haar antwoord nadenken over het eten van vanavond. Kind wegbrengen. Het wekelijkse bezoek aan mijn zuster. Kind weer ophalen en naar huis om eten te koken. Man aanhoren. Man plezieren. Slapen en weer opstaan.

Maria is volgzaam en hier perfect gelukkig mee. Deze plotselinge afslag naar het park ligt geenszins op die route en dus is er iets vreemds aan hand. Ze gaat op een bankje zitten en gebaart mij hetzelfde te doen.

Ik kijk naar de zijkant van haar gezicht. Zij kijkt recht voor haar uit, de struiken in.
‘Hoe was het op school.’ Ze stelt de vraag om in haar hoofd de volgende te kunnen formuleren. Ik geef haar weinig tijd. ‘Goed,’ zeg ik.

‘ Er is iets gebeurd. Ze heeft gebeld. Gisteren.’
Er zijn duizenden vrouwen die allen bij hun voornaam genoemd zouden zijn in deze zinsconstructie, er is er maar één die we niet hoeven te noemen omdat ze in onze hoofden altijd aanwezig is. Mijn blik vliegt naar de struik alsof ik haar daar zou kunnen vinden. De steen smelt door de plotselinge opwarming, mijn hart maakt een sprongetje, komt in mijn keel terecht en het zweet breekt me uit.
‘Wat zei ze?’, vraag ik en mijn stem klinkt me onbekend in de oren als ware ze niet van mij.

‘Niets. Ze vroeg of jij er was.’
‘Hoe noemde ze me?’, vraag ik.
‘Bij je naam.’

Zelfsabotage. grinnik

2010-05-17T20:41:00.009+02:00

Ik heb het niet zo met goede voornemens. Voornemens vragen om een doelbewust veranderen van iets op een bepaald moment. Die slechte gewoonte, een stukje probleemgedrag, een patroon van zetten dat zichzelf herhaald en voortdurend neerwaarts in de ellende terecht komt. Met Oud & Nieuw. Of de koop van een huis. Aankondigingen van een nieuwe fase. De momenten bij uitstek, dus.

Op het moment dat iets in mij besluit dat het moet stoppen, móet veranderen, springt onmiddellijk iets anders binnen in mij in de bres voor… zichzelf waarschijnlijk, en gaat roepen van ‘doe ik lekker toch’,van ‘náa.na.na.náá.ná’ en van ‘ik-moet- verdorie- helemaal-fucking-niets, weet je wel!’

Ik moet écht eindelijk moet stoppen met het roken, bijvoorbeeld.
En ik móet vroeger naar bed want ik zou wel eens wat eerder op willen staan. Tegelijk met de bakkers. Of de vuilnismannen die inmiddels wél weer aan het werk zijn. Zodat ik niet eens in de 3 weken met 6 zakken vuil naar beneden hoef te rennen om op het moment dat ze langskomen om mijn huistroep persoonlijk, met een handdoek op mijn hoofd, aan ze af te geven. Gewoon, netjes de avond ervoor aan de straat. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn? Mijn hoofd is een vergiet en in de late uurtjes van een willekeurige donderdagavond denk ik écht niet aan de vuilnis.

Dit moet veranderen. Ik heb een huis gekocht. Een stevig huis. Een huis met een fundament en met standvastige muren. Voor de vastberaden volwassen vrouw die ik ben. Of voorgenomen heb daar te worden. Die op tijd slaapt, op tijd op staat en de wereld in al haar aspecten weet te genieten. De muren worden gewit. Wit. Écht wit. En ik wil dat ze wit blijven. Daarbij. Mijn achtertuin is een stadsplatje van 1,5 bij 1,5. Daar passen niet zo heel veel vuilniszakken, ben ik bang.

Maar zolang de kleuter in mij in opstand komt bij de eerste de beste vlaag van doelgerichtheid, gebeurt er dus helemaal niets. Schop ik rokende vaders in een plotselinge opwelling van assertiviteit wel naar buiten, maar zit ik straks opnieuw in mijn fris gewit studeerkamertje, rokend achter een beeldscherm stukjes te schrijven over wat er allemaal niet lukt.

Met een ‘Hallo! Donderdagavond! De vuilnis moet aan de straat!’ aan de ene kant,
En gegrinnik aan de andere.

Als ik nou gewoon eens grinnikend die vuilnis naar buiten gooi?
Dat zou vooruitgang zijn, nietwaar?
*grinnik*

er is maar 1 ding dat klopt

2010-05-16T13:51:00.005+02:00

Ik sta aan het aanrecht en klop de melk.
Mijn hart voelt zwaar en mijn hoofd verward.
De afgelopen dagen zat ik in het midden van iets,
Terwijl dat iets mijlenver in de zon op het strand zat en het hier regende.

Er klopt hier iets niet.
Er klopt iets niet en ik krijg mijn vinger er niet op
want er draaien woorden om heen die mijn hoofd wil begrijpen.

Zinnen van woorden die reiken naar iets dat buiten mijn bereik ligt,
en in het zoeken naar de betekenis ervan wordt het geluid van mijn hart wordt overstemd.

Er zou stilte moeten zijn. Het zou zo stil moeten worden dat ik enkel aan mijn hart zou kunnen horen wat er klopt. Maar overal is geluid. Binnen, buiten. Overal is geluid.

Ik sta aan het aanrecht, schenk de melk op de koffie
en zie dat de zon doorbreekt.

gegroet

2010-05-13T01:57:00.002+02:00

Ik sta aan het aanrecht en klop de melk.
Genoeg voor een grote beker koffie.
Het is zaterdag, ik ben vrij en Lombok leeft aan me voorbij.
Het vuil ligt,
stoeprandenhoog, in de straten.
Ze staken.
Ik klop de melk en doe niet mee.

Marc groet ’s morgens de dingen.
Ik ben Marc.
Boos, groet ik. Goedemorgen boos.
Da-ag Boos! Boos en ik kennen elkaar.
Dag Boos, pluk een roos.

Dag vaas zonder bloem, ploem ploem
Ik klop te hard en de melk spat op de grond.
Poes! Roep ik, Dag Poes in de mand!
Maar Poes draait haar hoofd en kijkt stuurs naar buiten.
Boos overtreft melk en ze is niet gek.

De melk bijft liggen en ik kijk rond.
Het huis heeft het alleen moeten doen, de afgelopen maanden.
Het voelt hier verwaarloosd. Net als ik. Het wordt tijd.

Achter Boos staat Verslagen.
Dag spiegel aan de wand.
Verslagen buigt haar hoofd.

Ik giet de koffie bij de melk,
en zijg neer. Gelaten. Ik ga het laten.
Giet de koffie in mijn lege hoofd en blik het alleen is.
Zucht en zo is het dan.

Poes likt de melk.
Wanneer het op is haar pootjes.
Dag zwabber in emmer.
Een klop op de deur,
Voorbij is in aantocht.

Bloed is rood, sop likt schoon en ik de wonden.

Goede wijn

2010-05-12T10:46:00.001+02:00

‘Wanneer stopt het dan?’ Vraag ik haar. Tegen beter weten in.

‘Wanneer het stopt?’ In haar ogen verschijnt die blik die je wel eens ziet wanneer je mensen herhaaldelijk aan hun hoofd blijft zeuren omdat jij maar in kringetjes rond blijft draaien terwijl zij allang hebben gezien dat het 6e inmiddels overgegaan is in een zevende rondje. Waar prachtige dingen als hoop en belofte en ‘het gaat nu anders zijn, dat heeft ‘ie écht zo gezegd’ jammerlijk terecht zijn gekomen in het slijk van herhaling, vertwijfeling en herhaalde vertwijfeling. In gedeelde zuchten van moedeloosheid, om verschillende redenen. Ze verschuift haar stoel een beetje en gaat achterover zitten. Kijkt me recht aan. Met die blik. En dat is best een beetje intimiderend dus besluit ik heel goed naar d'r te luisteren.

‘Het stopt wanneer jij jezelf eindelijk eens op waarde gaat schatten in plaats van eindeloos te blijven vragen bij hen die je vraag niet eens verstaan.’
Ow.
Ok.

Daar kan ik dus helemaal niets mee.
‘Misschien moet de kelk eerst echt helemaal leeg?’ opper ik.

‘Ja. Misschien.’ Ze denkt na. Met in haar ogen die blik die je wel eens ziet wanneer mensen zoeken naar die ene metafoor waarbij er misschien wel wat kwartjes gaan rammelen. Ja. Die ja. Maar dan net iets vermoeider en wat minder enthousiast omdat ze dat al een keer of 6 eerder deed. En metaforen? Die raken een keertje op, hè?
‘Misschien is het net zo als dat je op een feestje een glas wijn in je handen gedrukt krijgt, je na de eerste slok bemerkt dat ‘ie zuur is, je je glas toch braaf leegdrinkt, maar je zeker geen tweede in hand laat drukken.’
‘Ja. Zoiets.’ Zeg ik. Terwijl ik in gedachten het derde glas van diezelfde zooi tussen mijn vingers ronddraai.

Vergeten raken de dagen

2010-05-11T23:33:00.000+02:00

de langgerekte momenten van samen.
Vergeten de lakens, het wit van wapperende gordijnen,
Jouw slapende hand laag op mijn rug
in de zon van lange lome weekenden,
met de tijd als ongemerkt afwezige.

Verloren.
De woorden, de taal die wij samen spraken.
De avonden, het kaarslicht, het zachte samen vrouwelijke,
de uitgesproken twijfels onlosmakelijk verbonden met de verwondering over zoveel geluk.
Kan het zijn? Kan het zijn dat wij gelukkig waren?

Verbroken, het samen, de verstrengeling
De verbinding bleek niet rekbaar.
Onvoorwaardelijk niet echt.
Het was de realiteit van je keuze die me inhaalde.

Er is dood, er is leven
En groter dan beide is de liefde.
Wanneer verloren,
dan is tijd eerst vijand, een buigpunt, dan een vriend.

Het was een keus.
Een ordinair, persoonlijke keus,
Ze had met de liefde niets van doen,
Maar besloot
Ach en achteloos
Wel over het wel of niet mogen zijn
In dat wat groter blijkt dan al.

Je koos werkelijk een andere weg,
Want op de paden die ik wandel,
Herinnert niets me meer aan jou.
Dan is het nu verlangen dat rest,
Verlangen naar iets, groter dan jij persoonlijk bent,
Terwijl ik ben in
acceptatie van een tijd
tussen dood en leven en niets dat overstijgt.

Dan is het enkel dat,
Van binnen beleefde,
De herinnering in de pijn die verzacht.
In weken, in maanden, een jaar straks
Tijd. Van vijand naar vriend.

Leven vraagt naar invulling en
tijd is een gegeven.

doorheen het glas

2010-05-11T23:26:00.001+02:00

Ik bleef 40 dagen in zijn huis. Het waren weekenddagen, en daartussenin was ik bij mij zelf. Wanneer ik niet bij mijzelf was, maar bij hem, keek ik naar hem in zijn leven. Hoorde ik zijn verlangens, zijn wensen. Voelde ik zijn willen. En de prangende vraag hem daarin te zien, tegemoet te komen. Ik bleef kijken en ik voelde dat er geen ruimte was. Dus probeerde ik zo min mogelijk plek te vragen. Het leek me het enige logische.

Soms, in kleine momenten zo tussen alles in, voelde ik iets opengaan. Soms, als al het andere even stilhield, voelde ik een kort moment waarin hij mij toestond. Dan sloot ik mijn ogen en stapte ik binnen. Maar al gauw bewoog alles weer en duwden zijn niet-goed en zijn niet-genoeg mij weer buiten de deur. Een deur van glas waardoorheen mijn stem niet reikte, en ik weer kon kijken naar de majestueuze manier waarop hij zijn leven inrichtte. Met zichzelf als onophoudelijk middelpunt.

Soms pakte hij mijn hand, keek mij aan en vertelde me hoe blij hij was met mijn komst. Soms zaten we zo even en voelde ik de warmte van zijn hand. Soms aanschouwde ik verwonderd hoe zijn ogen zich vulden met tranen. Zag ik zijn geroerd zijn en dacht ik dat ik het was die hem raakte. Dan, ’s nachts, voelde ik dat hij mij zocht. Maar na een tijdje tegemoetkomen bleek hij uiteindelijk toch vooral zichzelf te zoeken.

Ik denk dat hij het prettig vond bekeken te worden. Hij had een goeie aan mij, ik ben een kijker. Hij leefde voor zichzelf maar had zichzelf niet de tijd gegund dat te zien. Als de dood voor zijn eigen oordel had hij had het nodig dat iemand anders hem in zijn eenzaamheid zag. In zijn leven was ik eigenlijk niet nodig. Dus vertrok ik. Ik zag het, maar had niet langer zin hem dit te vertellen. Ik gunde hem mijn oordeel niet, het zou enkel zijn eigen bevestigen en Ik was al te lang gebleven.

Als er vanavond een toverfee aan mijn bed verschijnt, dan wens ik dat ik van binnen rust voel. Een rust die reikt tot in mijn gelaat, die mijn mondhoeken doet krullen en de frons in mijn voorhoofd plat strijkt. Ik denk dat wanneer ik van binnen rust zou voelen, ik minder zou kijken naar hem. Dan zou ik misschien niet gezien hebben dat hij mij buitensloot en was ik door de glazen deur gestapt, zonder schrammen of wonden en heel gemakkelijk, tot ons beider verrassing. In dit gemak en blind voor hem, zou hij misschien ook zijn ogen gesloten hebben en was er ruimte ontstaan. Ruimte voorbij het oordeel.

Spiegels zijn er in vele verschijningsvormen. Ze hebben eigenlijk geen vorm nodig, zolang het oppervlak maar glad is. Ogen zijn dat. Glad. Wanneer je wilt dat ze dat zijn is een blik glanzend en glad en kun je jezelf erin zien. Wanneer je klaar bent jezelf in de ander te spiegelen, zijn ogen niet langer vlak meer, maar herbergen ze achter de glans de matte diepte van een ziel. Je kunt de vorm blijven bekritiseren. Zou je geluk vinden wanneer de omlijsting perfect was? Zou je er dan alle kanten mee op kunnen? Het oppervlak kan te veel in beweging zijn waardoor je jezelf vertekent ziet. En daar kun je weer flink overstuur van raken. Zo maak je geen enkele kans op oneindigheid.

Wanneer je kijkt om gezien te worden, zul je haar nooit bereiken.