Deinend



mijn bed is een boot.
Ik lig en ik kijk.

Met mij
deint het.
Voorbij mij 
drijven dingen.

Dingen uit de zee, dingen van het land
Soms met een vraag, soms met een eigen koers
De dingen deinen ook.

Het is doodstil, op zee.
Geen meeuwen en ook de golven,
ik hoor ze niet.

Soms plots een ‘tok’, aan de rand van boot.
Er dingt iets aan.
wanneer iets aandringt,
laat ik het gaan.

Soms drijft iets zacht.  Geen ‘tok’, meer een streling,
als streek een zachte veer mijn hart, beroert mijn hart,
welk, als vanzelf, opent en binnenlaat.
Dan deint het mee, mee met mij. 
Deint het in mij.

Aanverend en meedeinend
zoeken we naar een ritme waarin samen kan zijn
zonder het eigen te verliezen.
Eindeloos.

Mijn hart opent niet meer voor het harde dringen.
Wanneer het blijft dringen, stuur ik het met zachte hand,
verderop de zee in.
Drijf en dring elders, fluister ik dan.
Niet meer hier.
Niet meer hier.

2 reacties:

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author