Are the kids ok? Ik weet het niet.

NCRV2doc zond vanavond de documentaire 'The kids are ok' uit.

Ik heb gekeken en wil er wel iets over zeggen. Wat ik vooral heel interessant vind aan deze documentaire is dat het , bij mij in de rol van geadopteerde die hiernaar kijkt, totaal andere en weer nieuwe vragen oproept. Vragen anders dan mijn gebruikelijke ´wat vind ik van adoptie´, of ´staat het kind hierin wel centraal´, of ´wat gebeurt hier in hemelsnaam´. Anders dan de gebruikelijke emoties die ik heb wanneer ik identificeer ik kijken naar een adoptieverhaal. Nou. Hier heb ik ook een ‘wat gebeurt hier in hemelsnaam’, maar op een iets andere manier.

Want ‘wat gebeurt er in hemelsnaam’ met je wanneer, totaal onmachtig in een wereldramp, je overgegeven wordt aan allerlei verschillende mensen die niet je ouders gaan worden,  allerlei verschillende mensenhanden? Hulpverleners, handen van instanties. Hoe is het als daar zoveel schakels tussen zitten? Zo snel achter elkaar? Terwijl je bang bent, want er gebeurd nogal wat. Met iedereen om je heen. Je een nogal chaotische reis gaat maken in onbekende handen. Geen rustige, veilige, warme overdracht, zeg maar. 

En wat gaat het in hun latere ontwikkeling betekenen? In je hechting? In hoeverre durf je je later nog over te geven? Aan iemand? Wat doet deze opstapeling van ervaringen van onmacht met je?
En tegelijkertijd. Is het ook wel een mooi verhaal. Zijn deze kinderen echt gered? Was dit ‘juist in gezette adoptie’, sas dit wellicht adoptie als laatste redmiddel? Want wie had er, in de tijd na die ramp, voor hen kunnen zorgen in hun thuisland? In de chaos die het daar was? Hoe was dat geweest voor hun ontwikkeling? Ze hadden al geen moeders meer….

Wellicht is het beide. Is het een mooi verhaal. En krijgen ook deze kinderen op een bepaald moment met hun verhaal te maken. Een iets ander verhaal dan het van een standaard adoptie (alsof die bestaan, maar je begrijpt wat ik bedoel). 

Wellicht kunnen ze hechten. Ik zie mooie beelden aan het einde van de docu. Intimiteit. Het enige dat heelt. Maar dat zijn maar een paar beelden….. Misschien helpt de situatie waar ze uit komen zelfs,  de actuele situatie in de ramp daarin. Misschien ook niet.

De docu roept geen lading of emoties bij me op. Ik weet niet op wie ik boos moet zijn, in deze docu. Ik weet niet met wie ik mee moet voelen. Ik identificeer me niet met het kind (wat ik normaal wel snel doe) omdat het een heel ander verhaal heeft dan ik had en heb.

En ik heb dus vragen.  Is er iemand hier die meer over de ontwikkeling van deze kinderen weet? En.. misschien kan iemand invoelen met de wisselingen die deze kinderen moesten maken. Hoeveel ‘handen’ zeg maar, hebben er tussen jou en je uiteindelijke adoptieouders gezeten?

Benieuwd, hoe jullie het beleefd hebben?

1 reacties:

  1. Bij mij riep het niet zo''n heel ander gevoel op als wat ik voelde bij eerder programma's. Natuurlijk een wereldramp en dus hele grote behoeften om zoveel mogelijk kinderen in veiligheid te brengen, maar bij alle adopties gaat het ogenschijnlijk om het in veiligheid brengen van het kind. Enige verschil is dat het meestal niet om zoveel kinderen tegelijk gaat.
    Een versnelde definitieve verplaatsing van zoveel kinderen, is in mijn ogen niet in het belang van de kinderen. Er is geen tijd genomen/geweest om te kijken of er nog familie in leven was, of er een andere oplossing in eigen land mogelijk was. Is het een goede optie om overal waar rampen plaatsvinden; hongersnood, Ebola, etc...zomaar kinderen uit hun land halen en ter adoptie in het buitenland aanbieden? De opmerking van mw. Hupkens: " dit gehuil is het mooiste gehuil wat ik ooit gehoord heb" deed voor mij de deur dicht. Ik heb niet zoveel vragen, mijn vragen zijn weer beantwoord.

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author