ongestild


Nu gaapt het gat van het tekort
mij van alle kanten.

Mij.

De kleine ik die niets te geven heeft.
En dan. Rechts, de moeder die niet wilde,
maar nu roept en schreeuwt en krijst
Links de moeder die moest hebben
maar van nature niet ontving,
Ze bleef waar ze was. Buiten verbinding.

Terwijl zij gingen staan, aan weerszijden van de natuur,
Moeder Aarde aan hun laarzen lapten,
en nu vallen in de graven die ze groeven,
ben ik dan nu de soelaas voor die pijn?

Ik heb het niet. 
Van geven en nemen weet ik niet.
Ik ben uitgedroogd en afgemergeld,
groeide op brakke grond en ademde propaan.
Ik heb de voeding niet.

Nu het tij keert en je keuze je kost.
Kom niet bij mij aan. Kom niet bij mij aan.

Buiten de moederschoot
Groeit niets anders dan verlangen.
Wanneer het natuurlijke wordt gedood,

Blijft er niets te stillen over.

9 reacties:

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author