Eigenlijk wilde ik zwemmen



‘Eigenlijk wil ik zwemmen’, mompel ik loom terwijl ik mijn armen en benen in tegengestelde richtingen strek. Warm zand, flauw zonnetje. ’t Loopt waarschijnlijk al tegen vijven.
Ik had liggen slapen achter de duinrand waar wij ons in een kuil van zand geïnstalleerd hadden. Picknickleed, een thermosfles thee. Koekjes? Ik denk dat er ook koekjes waren.
Jij zit op je billen in het zand en knutselt aan de instellingen van je camera. Die nieuwe lens, die kocht je waarschijnlijk een paar dagen ervoor.

Je had ‘em aangeschaft voor de cursus fotografie die je was gaan volgen. Een wijkinitiatief, de groep inspireerde je niet echt, zei je, maar de docente had wel wat in huis. Ik wist dat je goed kon fotograferen. Je had oog voor schoonheid in details. En voor compositie. Altijd al. Maar je wilde leren over de juiste instellingen. Diafragma, sluitertijd. Dat soort dingen. Je maakte een macro van het zand en een spriet helmgras. Verstelde wat, draaide wat en maakte ‘em opnieuw.

Even daarvoor hadden we wat gevreeën.We konden het niet helpen, de plek nodigde ertoe uit. Buiten, toch verdekt. Er was machteloosheid in ons vrijen. En routine. Ons bed lokte ons al lang niet meer. Dat lag inmiddels vol met boeken en katten.

Je zweeg veel, die middag. Ook dat verraste niet echt, deed je vaker en steeds meer. Al zat je naast me, je hoofd leek elders te zijn. Ik wist niet waar, maar ik liet het maar. Verwachtte dat je wel weer terug zou komen, op een goede dag. Dacht dat we tijd hadden. In mijn hoofd waren zeeën van tijd en goede dagen zat.

‘Ga je mee?’ Zonder je antwoord af te wachten klauter ik over de duinpan en wandel ik naar zee. Wolken zijn voor de zon geschoven en het is niet echt warm meer. Eind augustus, de zomer loopt op haar einde en trekt zich ook gedurende de dag sneller terug. Het waait. Ik ril. Ik sta alleen. Achter me zie ik de duinpan. Ik weet dat jij daar bent.

Ik loop het water in. De golven komen tot mijn knieën, mijn jurk wordt nat. Ik twijfel. Maar het water trekt. Heeft het altijd gedaan. Als klein meisje zwom ik in bergmeertjes en riviertjes van smeltwater. IJskoud. Als ik erbij kon, ging ik erin. Het prikkende koude water. En dat grote moment dat, het water tot mijn middel, de keuze tussen helemaal of helemaal niet gemaakt moest worden. Dan dook ik. Sloeg mijn hart onder water een paar slagen over. Soms wist ik me over te geven aan de kou. Hield mijn adem in en liet me onder water meevoeren. Dan bleek het niet eens zo koud te zijn. Soms kwam ik direct happend naar adem weer boven. Wachtte mijn moeder dan met een warme handdoek? Wreef ze me warm wanneer ik rillend weer op de kant klauterde? Ik herinner me het niet.
Ik kies. Trek mijn jurk uit, leg hem in het natte zand te drogen en ren terug de golven in. Twijfel. Even. Jij maakt deze foto. Dan duik ik. De kou omsluit me. Gedachteloos. Donker. Even. Als ik bovenkom ben je weg.

Terug, achter de duinpan zitten de spullen al in de tas. Zwijgend lopen we over het strand, de tas tussen ons in, je camera bungeld op je heup. ´Waar je is je lensdop?´, vraag ik. Je antwoord niet. Werkelijk niet? Lach je nog naar me? Zie ik nog die prachtige lijnen in je zonverbrande gezicht? Het kaarslicht in je ogen als we vervolgens eten bij die fijne strandtent?  Bezwijgen we nog de stilte van de zonsondergang samen? Zijn we nog samen? Ik herinner me het niet.

Dat je hoofd elders blijft en niet meer terugkomt. Dat weet ik pas maanden later. Wanneer je je elders gevonden hebt en je lijf erbij voegt. Dat ik je niet kan laten gaan weet ik dan en iedere dag opnieuw. ´Je zult het merken. Nu nemen je gedachten aan haar al je emotie en al je tijd in beslag. Maar echt, je zult het merken. Over een tijdje heb je zo opeens 4 dagen niet aan haar gedacht.´

4 jaar. Een slordige 1400 dagen. En nog steeds. Iedere dag. Bijna.
Eigenlijk wil ik zwemmen. In het gedachtenloos en donker draai ik dan de tijd terug. Sta je lachend met een warme handdoek voor me als ik boven kom. Maar ik herinner me het niet meer.

2 reacties:

  1. Mooi geschreven,
    zoals altijd!

    Ps. Je weblog ziet er tevens mooi uit, .. zoals altijd :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Maartje, dankjewel. Jij/jouw weblog was mijn inspiratie.... Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author