Tot op het bot


Tot op het bot, zo zal het zijn.
Het zal schuren, wringen, klieven.
Hoe anders te  weten of het echt is?

Vanavond geen ruimte, vanavond geen rust,
Een koortsig zoeken naar geruststelling, van beide kanten,
Geen aandacht voor de zo verlangde vriendelijkheid.
Het ging broeien in de lappenmand

Dus. Een tas. Spullen die erin gesmeten werden,
Het klikken van haar hoge hakken op het hout in haast en halsstarrigheid
Hij stilzwijgend op de rand van het bed.
Geschreeuw, gevloek, een grens bereikt.

‘ik ga wel!’
En zo ging hij in het knallen van de voordeur.
De tas, aan haar voeten terwijl ze zit op de rand van het bed.
Ingepakt voor 4 dagen,
Terug dichtgeritst na 1 nacht.

Een  nacht van snikken en van wakker liggen.
Van omdraaien en zuchten. Van weigeren.
Van afsloten en geïsoleerd en de verbinding verloren,
Een horizontale Polka van protest en tekort.
van  in het donker in het donker terecht komen.

En daarna. De pogingen van goede wil,
Maar te veel angst om werkelijk uit te reiken.
De ijsbloemen nog op de ramen.
Zal het smelten?

Een zucht. Vertwijfeld.


Het piept, schuurt en schrijnt.
Maar zal het ooit genoeg pijn doen?

3 reacties:

  1. Mooi geschreven Caroline

    " Van afsloten en geïsoleerd en de verbinding verloren "

    Vooral de verbinding met jezelf en je hart, dat doet pijn en voelt zo ver- vreemd

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zie nu, dat het waarschijnlijk af-ge-sloten had moeten zijn, denk ik :-)

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author