Ik ben een arme sloeber in een bontjas


‘Maar reken niet op champagne en kaviaar hè’, grapt hij aan zijn kant van lijn.
‘Nee. Zég,’ grap ik terug. ‘Zo’n rijke madam ben ik bij lange na nog niet hè?’
Eigenlijk was dit geen grap, natuurlijk.
Vindt ook hij, zo blijkt, wanneer hij vervolgens, een stuk minder grappig nu, zegt: 
‘Nou. Dat weet je anders goed te verhullen.’

Ik stil.
Ow?
Joh.

Dure grap, die vermomming van mij. 

4 reacties:

  1. En dan vragen de oplettende lezers zich af; is dit nu kunstbont of is ze echt???

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja. Ik kan me voorstellen dat de oplettende lezer zich dat afvraagt. Dit weblog is vol raadselen, nietwaar?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Frank van der Velden7 november 2011 om 11:03

    Het mooiste wat je kan zijn, is jezelf. Als je vind dat je iets anders moet zijn en dat omschrijft als, "bij lange na nog niet", wijs je naar iets wat nu niet is. Als je die "bontjas" bij jezelf en iedereen voorhoud, leef je altijd in een gedachte over de toekomst en mis je nu jezelf.

    Een arme sloeber kan de mooiste persoon zijn, helemaal zichtbaar, bij zichzelf aanwezig, op een mooie plek om liefde te kunnen delen, rijk in het contact wat je bij elkaar kan vinden.

    Welke jas je ook voor jezelf aan trekt, ik zie die niet, ik vind jou een mooi mens.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dankjewel Frank, voor je lieve reactie. En leuk, dat je mij ook hier weet te vinden!

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author