Hoe ik een witdonzen hel ontloop. Of daar in elk geval pogingen toe doe.

Ik sleur mijzelf de deur uit. Iedere ochtend, nadat ik thuisgekomen ben iedere avond nog eens en, wanneer ik heb de pech heb ’s middags nog even thuis te komen, dan ’s middags weer opnieuw. Ik kom overal steeds later omdat het me steeds meer moeite kost, dat sleuren.

Iets in mij wil duidelijk nergens heen, maar ik blijf sleuren omdat ik denk dat het beter is iets te blijven doen dan mijn hoofd onder mijn dekbed te leggen en een tijdje niet op te staan. En omdat ik nou eenmaal verantwoordelijkheden heb en niet ziek ben. Dus sleur ik mijzelf uit bed, nadat de wekker gegaan is, sleur ik mijzelf naar het koffieapparaat omdat ik denk dat koffie helpt, sleur ik mijzelf in de douche, in de kleren en de deur uit.

Ik ben moe, moe van het sleuren en moe van het denken dat dit wellicht een winterdepressie is, al dit gesleur. En doordat ik moe ben komt die gedachte in een cirkelbeweging vast te zitten en denk ik de godganse dag aan winterdepressies. ’t Is moeilijk mijzelf uit die gedachte te sleuren.

Ik probeer het wel. Dan denk ik aan de zomer, aan de zon, aan Frankrijk. Aan reizen en lachen en dansen. Aan fijne mensen en aan de liefde. En daar aangekomen begint mijn hart te bonzen in een lege ruimte van gemis zodat ik het liefst mijn hoofd onder mijn dekbed leg om een tijdje niet meer op te staan. Maar daar is het niet beter.

Zoals een vriend ooit tegen me zei toen ik de zaak dramatisch op de spits aan het drijven was en aankondigde dat ik niet verder wilde leven: ‘Ja. En hoe weet je zeker dat het daar dan beter is? Misschien is de hel daar nog 3 keer erger?’

Nee. Ik weet niet wat er komen gaat na 3, 6, 13 dagen donzig dekbed en oordopjes en oneindig zwart van het slaapmasker dat ik draag in bed. In elk geval is het niet wat anderen doen. Op dit moment lijkt dat me het veiligst; doen wat de anderen doen. Alleen vallen mijn ogen om de drie stappen dicht, zijn mijn zolen van lood en is mijn wereld grijs. Maar als we allemaal even doen alsof dat niet zo is, dan sleur ik onderwijl nog even door en is het zo 2012.

‘Ja. En hoe weet je zeker dat het daar dan beter is? Misschien is de hel daar nog 3 keer erger?’



2 reacties:

  1. Was het de gevreesde witdonzen hel of de ontdooide winter die maakte dat jij niet meer schreef...althans niet meer te volgen voor ons??

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author