Er dansen enen en nullen over mijn scherm...

'Misschien is het beter wanneer jij dit vak laat vallen', sprak mijn wiskunde leraar vermoeid. Ik zat in 3 Havo en dat zou ook nog even zo blijven. Wiskunde proefwerken kreeg ik zonder uitzondering terug met een 2 in de rechterbovenhoek, vriendelijk rood omcirkelt met daaronder geschreven: 2 punten voor de moeite. 1 voor de jouwe en 1 voor de mijne. Die 2'en voor wiskunde samen met de 4 voor economie brachten mijn gemiddelde flink omlaag en er was geen twijfel mogelijk; zonder wiskunde in mijn pakket kon naar de vierde, mét zeker niet.

Toen ik, na vele jaren middelbare school en met uiteindelijk toch een vwo diploma op zak, naar de universiteit zou, haalde het wiskunde drama me genadeloos in. Zonder wiskunde geen statistiek, en zonder statistiek geen psychologie.



En zo kwam het dat ik vertrok naar de grote stad om te gaan studeren, een hele zomer voordat mijn nieuwe studiegenootjes dat deden en breuken zat te maken in een zomerklas terwijl ieder ander aan het strand lag.

Algebra en Abacadabra bleken dicht bij elkaar te liggen. De bijlessen mochten niet baten; cijfers spraken een taal die ik niet verstond.

De universiteit heb ik dus nooit afgemaakt. Ik ging, alsnog, genadeloos onderuit op statistiek. Gelukkig bleken er uiteindelijk  - na vele jaren omgezworven te hebben - toch alternatieve wegen te leiden naar therapeutenbestaan.

Maar dan komt het punt dat je ook hobby's krijgt en hebt. Je deze kenbaar wilt maken. Via een website, bijvoorbeeld. En een website bestaat - oh grote schrik - uit enen en nullen. Uit codes, symbolen, haakjes openen, haakjes sluiten, kortom; uit HTML. Vele analoge fotorolletjes en digitale geheugenkaartjes verder, ben ik eindelijk zo ver dat ik een HTMLcode kan oncijferen. Doe er een paar nachten over, maar dan heb je ook wat. Wat dan? Een webstek met foto's. Van mijn hand én - veel knapper nog - eigenhandig geupload in een heuze template met eigen aanpassingen in de HTML. En terwijl jij er rondkijkt, ga ik slapen. Er dansen enen en nullen over mijn scherm, mijn muren en in mijn binnenwereld. Maar gelukkig ben ik therapeut en hypnotiseer ik die er wel weer uit.

www.carofotografie.blogspot.com of de link (Jawel!) hier recht boven.
Slaap wel!