Cirkelend, cirkelend ... grond.

Het was er, tussen ons. 
Ik heb met de jaren de liefde leren relativeren en was opgehouden met geloven in haar bestaan, maar onbewust verlangde ik nog immer.
En daar was het. Tussen ons en in ons en het vervoerde me opnieuw.

Levensgevaarlijk want tot duizelingwekkende hoogten. Naar een ijlere luchtlaag van mijn ziel en tot in een diepere diepte in mijn hart dan dat ik voor mogelijk hield. Zo'n bodem waarop je denkt te kunnen staan die dan wegklapt en weer is daar een trap naar beneden. Mijn lijf, mijn vertrouwd neurotisch lijf, ze opende. In een volledig ontvangen en totale overgave tegelijkertijd.

Wanneer je me omarmde duizelde het me. Wanneer je naar me keek, met me sprak, dan smolt het ijs dat binnenin mij postgevat had liep het water over mijn wangen. Soms verloor ik plots de macht over mijn benen, gonsde mijn hoofd  en moest ik even zitten. Liggen. Jouw handen op mijn lijf en ‘je golft helemaal’, zei je dan. Ja. Jij bracht beweging in mijn bevroren binnenwateren. Het stoomde en ik was het water en in de wolken tegelijk.

Maar het was te groot. Te groot voor je hoofd om te bevatten, het joeg je schrik aan en je deinsde terug.
Het was te groot en we bereikten elkaar steeds minder. Beetje voor beetje trok je je terug, mijn geloof in onze liefde passeerde een buigpunt en plots was ik Icarus in zijn val. Af en toe cirkelend op een luchtstoom maar zonder vleugels en dus wel degelijk en onvermijdelijk vallend.

Ik ben op mijn rug gevallen. Daar lig ik, stil, vol ongeloof. Als in dat moment wanneer het kind dat van de schommel valt naar adem snakt en de wereld even stil staat. Een moment. Twee momenten. Drie... voor het start met huilen.

Het was er, tussen ons. En het is er. En jij zegt van niet. En ik geloof er helemaal niets van.


4 reacties:

  1. Lieve, lieverd, liefdesgelover,

    Blijf vooral geloven in wat je voelde. En dat was prachtig. Je ging helemaal open. Een groot geschenk. Het bestaat dus. Je geloofde ook weer. Hou het vast. Dat geloof. Wellicht dat dit schip niet je haven is of wordt. Maar die haven is in zicht. Je zag de haven al. Er komt een dag dat je je schip laat aanmeren bij een solide steiger. Dat gun ik jou, voluit.
    Liefs en liefde, sterkte,
    Jouw Mirandini

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Met op de achtergrond het lieflijke muziekje, wilde ik graag laten weten dat je wederom zo mooi hebt geschreven over hetgeen je hebt ervaren.

    Het ís in jou. Het ís er. Het is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Wachtende om aangeraakt te worden door jou. Met zo nu en dan een kleine aanwijzing van de ander.

    Voed het. Koester het. Leef het en geef het door!
    Het antwoord = Liefde.

    Lfs x,
    Maartje

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieve Miranda.

    We spraken elkaar al, telefonisch. Ik geloof dat er hier nu 2 liefdesgelovers in eenzelfde schuitje zitten, nietwaar? Ik wens ook jou lieverd, al het geloof. Het geloof dat het (idd, zoals Maartje hieronder zegt) in jezelf huist. Maar ik wens ons beiden ook de aanraking van die ander. Want dan pas zal het stromen en tot die tijd zal het wachten; binnenin jou. Binnenin mij.

    De drie tellen dat het kind op haar rug naar adem ligt te snakken zijn bij mij voorbij. Binnenin mij stroomt het verlies. Das dan tenminste iets dat stroomt.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve Maartje.

    Fijn, je hier te lezen. Ik wil weer meer gaan schrijven en ook dan helpt het wanneer er iets naar een andere kant stromen kan en aldaar ontvangen wordt. Lief, je woorden. Ja; het is in mij. Toen het aangeraakt werd ging ik me dat beseffen. En het zal er ook blijven zijn en wellicht, wie weet, zal het weer geraakt worden. Tegelijk is er verlies. Verlies van iets waarin ik zo graag nog lang had willen zijn; verlies van iets dat eigenlijk net een paar beginnende stapjes zette en waarin ik zo benieuwd was waarheen het leiden zou, wat het worden zou.

    Ik las gister onze oude schrijfsels terug, op Juna. Jeetje. Dat was toch wel echt een andere tijd, hè? Een mooie, voedende tijd van veel verbinding in het woord. En daar schreef jij, ergens:
    Vrijheid heeft de begrenzing van verbinding nodig. Hoe mooi, hoe waar.
    Ik stroom en bij vrij in de verbinding. Niet zo goed alleen… Dankjewel voor die woorden. Toen, en nu opnieuw.

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author