't was in de Algarve dat fictie en werkelijkheid enzovoort

Ik was in de Algarve en ik werd bruin, rustte uit en hechtte me weer een beetje meer aan de mensen die mij op de wereld zetten, toen weg liepen en me uitbesteedden en nu, 30 jaar later met me op vakantie gaan. Mijn ouders. Mijn biologische ouders.

Onderwijl las ik twee boeken. Altijd fijn om het emotionele gebeuren van 'hoe ben ik jou kind terwijl jij niet mijn moeder was' even te ontvluchten en weg te duiken in een fictieve wereld, heel anders dan het momentane mijne.

Het ene koos ik om de mysterieuze titel: de verborgen taal van bloemen.
Ik houd van bloemen en taal is zegmaar mijn ding, dus dat leek me een uitgemaakte zaak,
'k hoefde het boek eigenlijk niet meer te lezen om te besluiten of het goed was. Deed dat wel.
Het ging over beschadigde jonge vrouwen die een moeder misten, een kind kregen en het in de steek lieten.

Het tweede boek heette Vleugellam 'het hartverscheurende verhaal van Lulu en Merry, twee zusjes die worden geconfronteerd met het geweld van hun vader.' Dat het geweld van hun vader het doden van hun moeder inhoudt, en Lulu en Merry moederloos opgroeien in een weeshuis, geadopteerd worden daarmee respectievelijk een aanpassingstoornis en een aan fatalisme grenzend destructieve levenstijl ontwikkelen, dat stond dan weer niet op de achterflap, daar kwam ik gaandeweg heftiger snikkend achter.

Naast me zat dus mijn moeder.
De moeder waar ik toen niet mocht blijven en waarmee ik nu in de Algarve aan ons privezwembad of op het strand lag. Ieder namen we 2 boeken mee. Deze zouden we ruilen, halverwege de week.
Daar heb ik uiteindelijk maar vanaf gezien. Leek me voor beiden beter.

Ik houd ook van bloemen hoor, zei ze. Het was een geweldige vakantie.

2 reacties:

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author