En ik hef het glas, op jouw gezondheid. Want jij staat niet

Alleen.

Ik proost mijzelf in de reflectie van keukenraam.

Ga uit eten, zondagavond, onverwacht.
Vrienden en rumoer. Drink teveel wijn, van de weeromstuit.
Was thuis, de afgelopen 3 dagen.
In een koortsige strijd met de gedachten van twijfel en tekort onder de deken op de bank.

Gris, bij thuiskomst, nog snel die 2 boeken ‘die ze echt moet lezen’
uit de kast. In de illusie iets te willlen doen.
In de illusie bij te kunnen dragen.
Weet ik veel wat zij moet lezen.
Misschien dat Tolstoj… Misschien ook niet.
‘Wel dik,’ zegt ze. ‘Ja.’ zeg ik. ‘Wel dik’, en ik knik.

Charlotte Roche. ‘Vochtige streken.’
50% van het gesprek, immers, was seks.
‘Ik ging over mijn nek, van dat boek’.
Of niet-seks. Op. Of onder.
Macht, overgave.
‘Het is het meest intieme dat ik kan doen, met een man’,
Zegt ze. Zij kan het weten, ze doet het al wat langer dan ik met mannen, immers.
Ik weiger nog. Hij ook, vervolgens.
Terug, binnen. Schenk ik een nieuw glas wijn in. Nieuwe wijn, oud glas.
Drink. Mis hem. ‘Nee. Hij belt niet. Sms’t niet. Daar is ‘ie niet zo van.’
‘Waar precies is hij niet zo van?’, vraagt ze. ‘Van reactie?’
‘Nee.’ knik ik. Weet ik al hoe dom ik klink, de laatste tijd?
Ik proost mijzelf in de reflectie van het keukenraam
de avond in. Hef het glas op al dit autonoom geluk.

3 reacties:

  1. lieve schat....hebben we deze al niet een keer gehad??? Of iets soortgelijks???

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeer scherp -anoniem- opgemerkt. Maar hij was plots weer zó vreselijk passend...

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author