Het water is allang zo koud niet meer




Op de vensterbank,
haar  rug tegen het koude glas,
Kuiten tegen de warme radiator,
Zit ze stil.

Ze zit hier al een uur of wat,
Verder doet ze niets.
Ze leest niet, ze denkt niet,
Ze luistert wat, maar de beweging in haar hart.
Terwijl de woorden in haar hoofd vormen

'Welk een wonder is het, dat iets dat van binnen zo turbulent kan zijn, aan de buitenkant kan zijn als een stilstaand water. Een vijver in een park omringd met bomen, met bamboe stengels aan de waterkant.

Een zinloze nietsigheid, misschien met olie erop drijvend,
In grote kringen die je lelijk vind, of vies.

Als je je teen erin zou dopen, hoe zou het voelen, dan?
Je kunt de neiging bij jezelf ontdekken, maar doen zul je het niet.
Iets houdt je tegen. Ik, ik houd je tegen.'

Ooit waren haar binnenmeren kraakhelder.
Je keek er dwars doorheen, wat daarbinnen was, dat zag je buiten,

'Waar je je boek las aan de oever en je je voorstelde hoe het was om in mij te zijn.
Het was altijd lente en het was altijd groen. Het ruisde en het stroomde en het was koud, zo fris en sprankelend koud dat alles dat sluimerde in je wakker werd.
En als je ging, aangemoedigd door mijn reikende hand vanuit de diepte dan merkte je, wanneer het al te laat was, dat je de bodem van rots en stenen die je zo duidelijk doorheen het water had zien glinsteren, niet bereikte. Dan moest je zwemmen terwijl ik je telkens genadeloos kopje onder trok, steeds weer, om je uiteindelijk te leren ademen in het water van mijn diepste zijn.'

Ogenschijnlijk onbewogen zit ze hier heel stil.
Het water is allang zo koud niet meer.
De onschuld verloren en vrouw geworden,
niet langer de waternimf die aan het einde der tijden haar hoofd stootte aan de rand en de gebakken peren zelf moest eten.

'Ogenschijnlijk onbewogen ben ik de vrouw en jij de man die de olie weg zou willen strijken met je hand, over mij haar. In de koesterende geruststelling van een vader die ik niet langer meer wil.
Of wel wil. Ik verlang niet langer meer naar het vergane zoete van het meisje. Omdat ik daar ben voorbij gegaan.

'Gebakken peren smaken bitter.
En het zijn jongens die in de diepte van de meisjes willen duiken.
Aangetrokken door de spiegeling onder het wateroppervlak.
Het zijn mannen die hun eigen koers willen varen doorheen het vrouwelijk slijk.
De stroom die ons ons maakt,  waarin het krioelt van eitjes en larven en baby's die schreeuwen om geboren te worden.'

Een park, een vijver met een laagje olie om weg te strijken en dan weer te vertrekken.

Jou hand in mijn haar gisteren,
Je trok. Je streelde.  En nu ik hier.
De deur sloeg dicht.
Ik keek niet om.

Ik weet dat jij hier niet was te blijven.




16 reacties:

  1. Da's lief, Nova. Maar het is wel lastig reageren, op een stilte ;-). Fijn dat je zo'n trouwe lezeres bent, al moet je de laatste tijd lang wachten op nieuwe schrijfsels, he?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach, als je dan weer met van die juweeltjes komt...
    Stil is gewoon een andere manier om te zeggen dat het me raakt, zoveel dat ik woordeloos ben.
    Nova

    BeantwoordenVerwijderen
  3. lief... wederom. En verder houd ik het ook stil.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heerlijk dat onbewogen stil zitten. Luister naar de wereld in je.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je hebt het einde veranderd.
    Nova

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dankjwel Maartje! En hoe ontzettend leuk je hier weer te zien! liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Nova. Het 'nietsiswathetlijkt-weblog' is van jou, toch? Ik vind het prachtig daar!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Klopt ja. Wat een mooi compliment. Dankjewel.
    Nova

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Sjee, ik dacht dat ik van het weghalen was ;-)
    Die van die vos en dat meisje vond ik wel mooi, overigens.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ow. Ja. Aj. Sorry.
    Ik heb dat wel eens. Dat ik plots een video'tje wil plaatsen. En als ik dan later weer kijk, lijkt dat video'tje plots zo misplaatst op deze plek. Dan wil ik opeens weer dat er enkel tekst staat...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ja, dat ken ik.
    Maar het fijne aan zo'n log vind ik dat het helemaal van jezelf is en dat alleen jij gewoon lekker zelf mag bepalen wat je er mee doet. Denk dat ik in de loop der jaren al meer verwijderd heb dan er nog staat.
    Maar wel jammer dat je nog maar zo weinig schrijft.
    Hoop dat het je wel goed gaat. (Of juist, dat kan ook).
    Groet,
    Nova

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Je stukjes hebben altijd wel iets dat me raakt. Mooi stukje.

    Je keek niet om, geen blik, ogen de andere kant op. Toch voelt,lijkt het alsof je hart helemaal omgedraaid toch nog omkeek. Het begin beschrijft het hart zo precies, dat ik me wel moest afvragen waar het hart blijft tijdens het sluiten van die deur.

    Zo wat een diepgang:).

    S (dancingonsunshine)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. It`s wonderful als Bossanova met Javier!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. http://www.youtube.com/watch?v=PYK9LQGi2Ao&feature=related

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author