Stem zeker

Met 2 stembewijzen en een legitimatiebewijs stap ik het stemlokaal binnen.
Ze blijf buiten steken. Ze is in paniek. Er staat een lange rij en wanneer ze in paniek is trekt ze lange rijen het slechts van alles. Ik schuifel voort want ik ga stemmen voor twee. Zo hebben we thuis afgesproken en alleen blijven wilde ze niet.

Ik schuifel voort en, eenmaal de dame aan het eerste tafeltje bereikt te hebben, loop ik weer terug, de rij langs, naar buiten. 'Wanneer je voor twee stemt, heb je ook twee legitimatiebewijzen nodig'. Ze duwde haar bril terwijl ze sprak terug op haar neus en keek me vermanend doch enigszins geamuseerd aan. Ik was niet geamuseerd. Het was een tijd van korte stapjes, bemoedigende woorden en snelle actie. Zo min mogelijk vertraging. Er was immers paniek in de tent.

Ze zit op haar hurken tegen de muur gezakt. Haar borsten op haar benen. Zo min mogelijk ruimte voor de horzels in haar buik. Ik ken dit gevoel, ik ken deze houding. Wanneer paniek meester wordt krúip je het liefst. Opgevouwen. Je armen voor je maag. Prikkels in je nek. En angstige gedachten als ‘ik red dit niet’, ‘ik moet naar huis’ en de fnuikende ‘stel je niet zo aan!’ in een cirkelredenatie.

‘Klaar?’ Haar stem klinkt als was er amper adem voor 1 woord.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb je paspoort nodig. Heb je die bij je?’ Ze knikt. Rommelt in haar tas. Kijkt op. Vind niets. Zoekt ook niet echt. ‘Zullen we anders maar gaan?’

Ik schud mijn hoofd. Nee, we gaan niet. We gaan stemmen. Want we gaan wat doen tegen die angst. Niet dat haar paniek direct politiek te herleiden is, tuurlijk niet, dat is het nooit. Maar de politiek maakt de maatschappij en de maatschappij verbindt of verbindt niet. Angst, mannen, narcisme, verlaten, politiek. Ze gaat op een vrouw stemmen. Dat zal hem leren. Maar wel op een vrouw van lijst 2 want daar lijken de mannen wel te vertrouwen.

Ze vind haar paspoort. ‘Kom’, zeg ik, steek mijn hand naar haar uit en trek haar omhoog. 'We gaan samen.' ‘Maar de rij?’ ‘We gaan samen in de rij’, knik ik.

Het lukt. We gaan, we kruizen aan en even later staan we weer buiten. Na de vermaning ‘niet met zijn tweeën in een hokje,’ na mijn tegensputteren en uitleg, nadat zij met een gelaten zucht zelf een hokje in schiet en met trillende vingers en wazige ogen haar keuze maakt.

We wandelen terug. Babbelen wat als ‘Wás ook heel lastig terug te vouwen.’ ‘Had ik ook’ en ‘Ja, ik vind ook dat ze stembewijzen best wat simpeler mogen maken.‘ ‘Thee?’ Gelukkig woon ik vlakbij. Daar is thee. En chocoladekoekjes. Geruststelling . We stemden voor geruststelling en veiligheid.

Vandaag vertelde ze me aan de telefoon dat ze blij was gegaan te zijn. ‘Want als ik niet gegaan was, dan had ik me voor altijd af kunnen vragen of het net mijn verloren stem was die hij tekort kwam. Of hij met mijn stem erbij wel gewonnen zou hebben, wel premier zou zijn geworden.

Ik ben ook blij dat ze is gegaan. Want ook in angst leeft de wereld door. Ook nu de tegenstellingen groter gaan worden. Nu de crisis toe zal slaan op zachte plekken aan de rand. Wanneer we nu een kabinet gaan krijgen dat bestaat uit Verslagen, Angst en Agressie, en Zelfoverschatting. Ik hoop dat het CDA woord houd. Haar eigen woorden serieus neemt en haar verslagenheid en, ook wanneer haar moed wordt ingesproken en rede, de PVV en de VVD niet aan een meerderheid helpt.

Wat houdt Rutte eigenlijk achter zijn masker verborgen? En, interessanter nog; Wanneer komt dat naar buiten?

3 reacties:

  1. Gelukkig dat het niet aan haar lag.

    En wat er achter dat masker van Rutte zit? Een volgend masker.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lekker ook voor 2 gestemd zonder paniek.
    Mij viel op dat die school zo stoffig en verwaarloosd was.
    Maar de geur van potloden en bordkrijt was onmiskenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi, ik zie het zo voor me.

    Nova

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author