Zelfsabotage. *grinnik*

Ik heb het niet zo met goede voornemens. Voornemens vragen om een doelbewust veranderen van iets op een bepaald moment. Die slechte gewoonte, een stukje probleemgedrag, een patroon van zetten dat zichzelf herhaald en voortdurend neerwaarts in de ellende terecht komt. Met Oud & Nieuw. Of de koop van een huis. Aankondigingen van een nieuwe fase. De momenten bij uitstek, dus.

Op het moment dat iets in mij besluit dat het moet stoppen, móet veranderen, springt onmiddellijk iets anders binnen in mij in de bres voor… zichzelf waarschijnlijk, en gaat roepen van ‘doe ik lekker toch’,van ‘náa.na.na.náá.ná’ en van ‘ik-moet- verdorie- helemaal-fucking-niets, weet je wel!’

Ik moet écht eindelijk moet stoppen met het roken, bijvoorbeeld.
En ik móet vroeger naar bed want ik zou wel eens wat eerder op willen staan. Tegelijk met de bakkers. Of de vuilnismannen die inmiddels wél weer aan het werk zijn. Zodat ik niet eens in de 3 weken met 6 zakken vuil naar beneden hoef te rennen om op het moment dat ze langskomen om mijn huistroep persoonlijk, met een handdoek op mijn hoofd, aan ze af te geven. Gewoon, netjes de avond ervoor aan de straat. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn? Mijn hoofd is een vergiet en in de late uurtjes van een willekeurige donderdagavond denk ik écht niet aan de vuilnis.

Dit moet veranderen. Ik heb een huis gekocht. Een stevig huis. Een huis met een fundament en met standvastige muren. Voor de vastberaden volwassen vrouw die ik ben. Of voorgenomen heb daar te worden. Die op tijd slaapt, op tijd op staat en de wereld in al haar aspecten weet te genieten. De muren worden gewit. Wit. Écht wit. En ik wil dat ze wit blijven. Daarbij. Mijn achtertuin is een stadsplatje van 1,5 bij 1,5. Daar passen niet zo heel veel vuilniszakken, ben ik bang.

Maar zolang de kleuter in mij in opstand komt bij de eerste de beste vlaag van doelgerichtheid, gebeurt er dus helemaal niets. Schop ik rokende vaders in een plotselinge opwelling van assertiviteit wel naar buiten, maar zit ik straks opnieuw in mijn fris gewit studeerkamertje, rokend achter een beeldscherm stukjes te schrijven over wat er allemaal niet lukt.

Met een ‘Hallo! Donderdagavond! De vuilnis moet aan de straat!’ aan de ene kant,
En gegrinnik aan de andere.

Als ik nou gewoon eens grinnikend die vuilnis naar buiten gooi?
Dat zou vooruitgang zijn, nietwaar?
*grinnik*

3 reacties:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reactievlak werkt. Nu. Ook voor Naam/Url en anoniem. Dankjewel voor jullie mailtjes hierover!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het probleem ligt niet bij jou, het ligt bij de gemeente. Die moeten van die mooie ondergrondse containertjes gaan plaatsen, zodat je het vuilnis ook op onzedige tijdstippen kwijt kunt, vooropgesteld dat je midden in de kleine uurtjes nog weet waar je het pasje gelaten hebt.

    BeantwoordenVerwijderen

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author