Vergeten raken de dagen

de langgerekte momenten van samen.
Vergeten de lakens, het wit van wapperende gordijnen,
Jouw slapende hand laag op mijn rug
in de zon van lange lome weekenden,
met de tijd als ongemerkt afwezige.

Verloren.
De woorden, de taal die wij samen spraken.
De avonden, het kaarslicht, het zachte samen vrouwelijke,
de uitgesproken twijfels onlosmakelijk verbonden met de verwondering over zoveel geluk.
Kan het zijn? Kan het zijn dat wij gelukkig waren?

Verbroken, het samen, de verstrengeling
De verbinding bleek niet rekbaar.
Onvoorwaardelijk niet echt.
Het was de realiteit van je keuze die me inhaalde.

Er is dood, er is leven
En groter dan beide is de liefde.
Wanneer verloren,
dan is tijd eerst vijand, een buigpunt, dan een vriend.

Het was een keus.
Een ordinair, persoonlijke keus,
Ze had met de liefde niets van doen,
Maar besloot
Ach en achteloos
Wel over het wel of niet mogen zijn
In dat wat groter blijkt dan al.

Je koos werkelijk een andere weg,
Want op de paden die ik wandel,
Herinnert niets me meer aan jou.
Dan is het nu verlangen dat rest,
Verlangen naar iets, groter dan jij persoonlijk bent,
Terwijl ik ben in
acceptatie van een tijd
tussen dood en leven en niets dat overstijgt.

Dan is het enkel dat,
Van binnen beleefde,
De herinnering in de pijn die verzacht.
In weken, in maanden, een jaar straks
Tijd. Van vijand naar vriend.

Leven vraagt naar invulling en
tijd is een gegeven.

0 reacties:

Een reactie posten

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author