Goede wijn

‘Wanneer stopt het dan?’ Vraag ik haar. Tegen beter weten in.

‘Wanneer het stopt?’ In haar ogen verschijnt die blik die je wel eens ziet wanneer je mensen herhaaldelijk aan hun hoofd blijft zeuren omdat jij maar in kringetjes rond blijft draaien terwijl zij allang hebben gezien dat het 6e inmiddels overgegaan is in een zevende rondje. Waar prachtige dingen als hoop en belofte en ‘het gaat nu anders zijn, dat heeft ‘ie écht zo gezegd’ jammerlijk terecht zijn gekomen in het slijk van herhaling, vertwijfeling en herhaalde vertwijfeling. In gedeelde zuchten van moedeloosheid, om verschillende redenen. Ze verschuift haar stoel een beetje en gaat achterover zitten. Kijkt me recht aan. Met die blik. En dat is best een beetje intimiderend dus besluit ik heel goed naar d'r te luisteren.

‘Het stopt wanneer jij jezelf eindelijk eens op waarde gaat schatten in plaats van eindeloos te blijven vragen bij hen die je vraag niet eens verstaan.’
Ow.
Ok.

Daar kan ik dus helemaal niets mee.
‘Misschien moet de kelk eerst echt helemaal leeg?’ opper ik.

‘Ja. Misschien.’ Ze denkt na. Met in haar ogen die blik die je wel eens ziet wanneer mensen zoeken naar die ene metafoor waarbij er misschien wel wat kwartjes gaan rammelen. Ja. Die ja. Maar dan net iets vermoeider en wat minder enthousiast omdat ze dat al een keer of 6 eerder deed. En metaforen? Die raken een keertje op, hè?
‘Misschien is het net zo als dat je op een feestje een glas wijn in je handen gedrukt krijgt, je na de eerste slok bemerkt dat ‘ie zuur is, je je glas toch braaf leegdrinkt, maar je zeker geen tweede in hand laat drukken.’
‘Ja. Zoiets.’ Zeg ik. Terwijl ik in gedachten het derde glas van diezelfde zooi tussen mijn vingers ronddraai.

0 reacties:

Een reactie posten

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author